Boekrecensie – Six of Crows – The Dregs #1

Mijn relatie met dit boek is op zijn minst moeilijk te noemen. Eerst krijg ik een paperback binnen terwijl ik een hardcover bestelde, toen had ik gewoonweg geen tijd om te lezen, en toen ik eenmaal tijd had begon de ergste leesdip in de geschiedenis van leesdips. Het kostte me een maand om dit boek te lezen. Een maand. Natuurlijk loop ik nu ook weer hopeloos achter met mijn Goodreads reading goal. Gaat lekker, zucht. In ieder geval, hebben al die irritaties invloed gehad op mijn leeservaring? Je leest het hier.

six-of-crowsKaz is een crimineel, en hij is goed in wat hij doet. Zeg maar gerust de beste. Niemand is dan ook verrast dat uitgerekend hij benaderd wordt voor een moeilijke taak. Zeg maar gerust onmogelijk. Velen zouden het meteen opgeven, maar niet Kaz. Onmogelijk bestaat volgens hem namelijk niet. Hij verzamelt een crew van vijf anderen om hem heen om de overval van de eeuw te plegen.  Maar zal het genoeg zijn? In de straten van Ketterdam is niets wat het lijkt, en niemand is wie hij zegt dat hij is. Iemand als Kaz kan daar maar al te goed gebruik van maken. Helaas brengt het ook nadelen met zich mee. In hoeverre kan je een crew bestaande uit het uitschot van de samenleving vertrouwen? En vooral, hoe kun je ervoor zorgen dat ze elkaar niet aanvliegen voor de klus geklaard is? De tijd zal het leren.

Let op! Dit boek speelt zich af in het universum van de Grisha trilogie, en bevat verwijzingen naar de boeken. Niet genoeg om spoilerig te zijn, maar een aandachtige lezer kan op zekere zinnetjes stuiten. Als je dit boek wil lezen voor de Grisha trilogie kan dat. Ik zou aanraden het alleen te lezen als je geen van de boeken hebt gelezen, alleen deel een, of alle drie. Zo voorkom je alle spoilers, omdat je simpelweg de karakters/situaties waar het over gaat niet kent en daardoor niet door hebt dat het spoilers zijn.

Nederlandse Titel: List & Leugens (Blossom Books, ISBN: 9020679848)

Engelse titel: Six of Crows (Henry Holt and Company, ISBN: 1627792120)

Auteur: Leigh Bardugo

Score: 6,5/10

Op een feels-schaal van boterhammen smeren (1) tot het einde van Ruin and Rising/Val & Verlossing (10), hoeveel feels:

Ik wilde van dit boek houden, echt waar. Nog nooit eerder heb ik zo geprobeerd om een boek geweldig te vinden, om mezelf voor te liegen dat ik ervan hield, dat ik het net zo fenomenaal vond als iedereen. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik in het begin echt door het verhaal gepakt werd. En toen gewoon opeens niet meer.

Voordat ik verder ook maar iets over dit boek zeg wil ik wel even duidelijk gezegd hebben dat ik het niet slecht vond, in tegendeel. Je voelt aan alles wat voor een geweldige auteur Leigh Bardugo is. De schrijfstijl was mooi en vloeiend, er zaten meerdere absurd geweldige quotes in het boek, het plot was ingewikkeld en liep vaardig door elkaar maar kwam nog beter weer samen, de karakters waren uniek en interessant. Nu zul je vast denken, Eline, als je dit allemaal vindt, hoe kun je dan dit boek een 6,5 geven? Uiterst goeie vraag. Terwijl dit alles namelijk steengoed was, voelde ik geen enkele emotie. Ik stond vanaf een afstandje toe te kijken terwijl het verhaal gebeurde, en op geen enkel moment nam het me mee.

Zo waren er meerdere ships in dit verhaal. Twee meisjes en vier jongens. In echte Young Adult traditie ontstonden er dus twee koppels. De chemie tussen deze koppels was voor mijn gevoel echter ver te zoeken. Ja, ze dachten wel de hele tijd aan elkaar, en hun adem stokte in hun keel als ze elkaar zagen, maar het was zo… Ik zit echt naar het goeie woord te zoeken. Ik denk dat het woord afstandelijk is. Ze waren er, maar ze waren er ook niet. Hierdoor snap ik iedereens obsessie met deze ships ook niet zo.

Waar ik in de Grisha trilogie meeleefde met Alina en me volledig in haar kon inleven, had ik daar in dit boek veel meer moeite mee. Ja, ik gruwelde bij iedereens achtergrond verhaal, en ja, ik was gefascineerd door de ontwikkeling van de karakters. Maar ook zo veel van de plottwists zag ik van verre aankomen. Die magie die me in de Grisha zo raakte, dat knagende gevoel van onzekerheid, was voor mij in Six of Crows volledig verdwenen. En als ik de twists al aan kan zien komen, hoezo kan een gehard crimineel genie dat dan niet? Hierdoor ontstonden frustraties, waardoor ik eigenlijk al vrij snel niet meer optimaal kon genieten van het boek en de karakters.

En het einde. Het einde. Zonder iets weg te geven kan ik zeggen dat ik zelden zo’n onbevredigend einde gelezen heb. Voor de karakters kwam het uit de lucht vallen, ik zag het om eerlijk te zijn al aankomen. Het was echt zo’n standaard “Het verhaal is bijna klaar? Oh, laat ik maar even snel iets verzinnen om te zorgen dat mensen deel twee gaan kopen!” einde, super jammer.

Maar hoe veel dingen ik ook niet leuk vond aan dit boek, ik kan niet ontkennen dat het goed was. Verder waren er zeker ook dingen die ik wel leuk vond, zoals Wylan (wat een bae is die jongen) en een zekere ship die bestaat uit twee jongens. Ik bedoel, kom op, die ship is gewoon te mooi voor woorden. Als ik dat allemaal met elkaar afweeg kom ik op dit cijfer uit. Ik had het graag ook hoger gezien, maar het is nou eenmaal niet anders. Zeker wil ik deel twee lezen, om te zien of het beter wordt, maar voor mij slaat deel een de plank nogal mis. Jammer, het beloofde zo goed te zijn!

Advertenties

Uitslag winactie – Six of Crows

Toen ik deze winactie bedacht verwachtte ik er niet heel veel van. Mijn doel was om een gesigneerd boek aan iemand te geven om die persoon heel erg blij te maken. Nooit is de bedoeling van deze winactie geweest om veel bezoekers naar mijn blog te trekken. De enige reden dat het op mijn blog kwam en niet in een Facebook groep was dat dit makkelijker te delen was en langer kon duren! Door alleen mensen toe te laten die Leigh Bardugo niet hebben ontmoet, dacht ik dat ik 5-10, hooguit 15 deelnames zou krijgen.

De winactie ging online, ik deelde het in Facebook groepen, en het wachten begon. Dit duurde echter niet lang, aangezien ik binnen een paar minuten al een deelname had. Gaat goed, dacht ik. Toen kwam er nog een deelname. En nog een. En nog een. Voor ik het wist stroomden de reacties binnen en kon ik het amper meer bijhouden. Wat was er aan de hand?!

Iedere keer dat je een reactie op een blog krijgt, krijg je hier een melding van bij een bel-icoontje. Dit geeft van te voren alleen niet aan hoeveel meldingen er zijn. Stel je even voor dat je op dat belletje klikt, 1 melding verwacht, en dan staan er zeven. ZEVEN. En dat terwijl je nog geen twee minuten geleden de laatste keer op het belletje had geklikt. Holy shizzle.

Lang verhaal kort, ik heb half zitten hyperventileren. En flippen. En bijna huilen. Ik had dit echt totaal niet gedacht, en ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie enthousiasme, deelnames maar vooral ook lieve woorden. Ik heb zo veel positieve reacties gehad van verschillende mensen, deelnemers en niet-deelnemers, en ik wil jullie uit de grond van mijn hart bedanken. Dit is waar ik het voor doe, en ik kon niet blijer zijn.

Nu het moment waar jullie allemaal op gewacht hebben. Ik heb het geteld, en er zijn in totaal precies 100 deelnemers geweest. HONDERD. Dat zijn er echt idioot veel, waardoor het trek-willekeurig-een-naam programma kuren kreeg. Dat kwam echter allemaal onder controle, en daar kwam een winnaar uit.

De winnaar is….

 

Tromgeroffel

 

Luca Heemskerk!

 

 

Hartstikke gefeliciteerd, Luca! Kun je een mailtje sturen met je adres gegevens naar blog.allthefeels@gmail.com?

Voor de mensen die niet hebben gewonnen, helaas :(. Deze keer is het niet gelukt, maar ik ben zeker van plan om vaker te proberen dit soort winacties op touw te zetten. Met YALFest om de hoek, en bijvoorbeeld Dutch Comic Con volgend jaar, moet het vast wel lukken om het een en ander te bemachtigen. Wie weet, misschien win je dan wel wat?

Opnieuw, super erg bedankt aan iedereen die heeft meegedaan. Jullie zijn allemaal top! ❤

Hoe word JIJ Blossom Books ambassadeur?

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik Blossom Books ambassadeur dit jaar, en bovendien ongelooflijk trots op deze titel. Helaas zit mijn jaar er bijna op, maar dit betekent ook een grote kans voor jullie allemaal. Immers, nu dat ze bij Blossom Books afscheid moeten nemen van hun ambassadeurs van 2015, kunnen ze wel op zoek naar ambassadeurs voor 2016. En geloof me, daar wil je bijzitten!

Zelf wist ik niet helemaal wat ik me nou moest voorstellen bij het ambassadeursschap, dus daarom heb ik besloten om een serie posts hierover te maken. Vandaag een post over hoe je ambassadeur wordt, later eentje over wat het nou precies betekent om ambassadeur te zijn en wat je moet doen, en als laatste waarom je ambassadeur zou moeten willen worden.

Hopelijk helpen deze posts je een beetje, en ben je aan het einde even enthousiast over het ambassadeursschap als ik ben!

  1. De perfecte brief

Om ambassadeur te worden moet je eerst een brief schrijven. Hier werd ik persoonlijk heel erg nerveus van. Je stelt je best wel open in zo’n stuk tekst. Als ze je afwijzen, was dit dan een afwijzing op mij als persoon? Voordat ik het ga hebben over de perfecte brief wil ik het daar eerst even over hebben, want dat is gewoon echt niet waar. Ik hoop dat jullie je dit allemaal realizeren. Er komen ongelooflijk veel brieven binnen. Als je er niet bij zit is dit niet omdat jij niet leuk genoeg bent! Misschien hebben andere mensen geniale ideeën, of wonen ze makkelijker gelegen. Je weet niet wat de reden is dat je er niet bij zit, maar vat dit nooit persoonlijk op. Afgewezen worden betekent echt niet dat je stom bent of zo.

Okay, de perfecte brief. Hoe schrijf je de perfecte brief? Deze vraag zie ik best nog wel eens voorbij komen, en ik wil jullie allemaal meteen uit die illusie helpen; de perfecte brief bestaat niet. Schrijf een brief waarin naar voren komt wie je bent en wat je leuk vindt. Vertellen wat je graag wil doen als ambassadeur is natuurlijk altijd mooi meegenomen. In mijn brief heb ik bijvoorbeeld geschreven over plannen voor een Read-a-long en Read-a-thon. Later hoorde ik van Lotte (zij en Myrthe zijn Blossom Books, om het maar even plat te zeggen) dat die plannen zo goed als waren waarom ik was aangenomen. Iedereen heeft wel iets waar ze goed in zijn. Ben je creatief? Vertel dat je fan-art kan maken! Houd je van plannen maken? Pitch er een! Houd je gewoon van boeken? Fangirl er op los! Wees jezelf, dan komt het allemaal goed.

2. Boeken lezen

Moet je nou echt alle Blossom Books boeken gelezen hebben om ambassadeur te worden? Het antwoord op die vraag is uitermate simpel. Nee. Toen ik me aanmeldde als ambassadeur had ik alleen Vrees Me en De 100 gelezen. Meer niet. Ja, natuurlijk was ik van plan om de rest van de boeken te lezen (ik kocht ze meteen toen ik ambassadeur werd), maar gelezen had ik ze nog niet. Nou moet ik toegeven dat ik zou aanraden om wel iets meer gelezen te hebben dan ik. Zeker slim om gelezen te hebben zijn de Grisha trilogie, de Soulmates boeken, en als het even kan de boeken van Jandy Nelson. Als je die gelezen hebt heb je een goed gevoel voor de stijl van de uitgeverij, maar natuurlijk kun je dan ook enthousiast fangirlen met andere fans! Verder is elk gelezen boek meegenomen, en is het altijd goed om er meer gelezen te hebben. Maar weet dus, je hoeft niet elk boek gelezen te hebben om toch enthousiast over de uitgeverij te kunnen zijn!

3. Aanwezigheid op Social Media

Ookal is aanwezigheid op social media niet verplicht, het is zeer zeker aan te raden om hier redelijk actief op te zijn. Je hoeft echt niet meteen een twitter, instagram, pinterest en weet ik het wat allemaal aan te maken, maar een Facebook account is wel handig. Zo gaat de meeste communicatie binnen de groep ambassadeurs via een afgesloten Facebook groep, en als je actief in YA Facebook groepen bent kun je cheerleaden voor Blossom Books en hun boeken. Immers, dat is zo’n beetje je taak!

4. Leeftijd

DE vraag die gesteld wordt: “Hoe oud moet je zijn om je te mogen aanmelden?”. We hebben het simpele antwoord, en het wat moeilijkere. Het simpele antwoord is dat leeftijd niet uitmaakt. Als jij van lezen houdt en veel YA leest, pas je binnen de criteria en kun je je gewoon opgeven. Wat moeilijker is dat de groep natuurlijk wel een beetje bij elkaar moet passen. Ikzelf was 14 toen ik me aanmelde, maar een van de andere ambassadeurs is bijvoorbeeld 27. In principe maakt je leeftijd niet heel erg uit, maar natuurlijk kijkt Blossom Books wel naar of je in de groep past of er volledig buiten zou vallen. Mijn advies? Schrijf je gewoon in, je ziet wel!


Volgens mij was dat het wel! Als het goed is heb je nu een beter beeld van hoe je ambassadeur wordt, wat je kansen om aangenomen te worden vergroten, en wie zich aan moeten melden. In latere posts ga ik, zoals eerder gezegd, in op wat je zoal mag doen als ambassadeur, maar vooral ook waarom je je zeker aan moet melden. Ik heb echt veel te veel zin in die posts, niet normaal.

Heb je nog vragen? Stel ze gerust in de comments, of stuur me een mailtje!

 

Op avontuur naar boekhandel Stevens

Pas op: Dit is een beschrijving van mijn reis/”avontuur” naar boekhandel Stevens. Als je liever gewoon over boeken leest, scroll naar beneden tot je de tekst onder de dikgedrukte zin vindt.

Heb je wel eens zo’n plan dat zo raar is dat je denkt, dat gaat nooit lukken, maar dan opeens ben je het toch aan het uitvoeren? Om eerlijk te zijn gebeurt dit mij nooit. Tot donderdag 12 november, dan. Toen bevond ik mezelf opeens in de bus naar Hoofddorp, terwijl ik over niet al te lange tijd moest oppassen.

Laat ik bij het begin beginnen. Zoals jullie allemaal wel weten was Julie Kagawa twee weken geleden in Nederland. Omdat zij ook in boekhandel Stevens was, besloot de boekhandel om drie Julie Kagawa pakketten te verloten. Natuurlijk deed ik enthousiast mee, want ja, gratis boeken. Eigenlijk was ik het alweer helemaal vergeten, totdat ik een mailtje kreeg. Ik had gewonnen!

Toen ontstond er dus een probleem. Ik moest de boeken gaan ophalen in de boekhandel, maar Hoofddorp is niet om de hoek. Ik moest sowieso +-1.5 uur uittrekken voor alleen de busreis. Wanneer zou ik dat moeten doen dan, als ik elke dag pas na 4 uur thuis was, en plannen had in alle weekenden? Had ik een superleuk pakket gewonnen, kon ik het niet eens komen ophalen!

De oplossing kwam zich aandragen in de vorm van een projectdag. Op donderdag zou ik om 12:30 uit zijn. In principe kon ik dan racen naar de bushalte, naar de winkel lopen, het pakket halen, teruglopen en weer terug in Haarlem zijn voordat ik om 15:30 moest oppassen. Het was krap, helemaal als je je realiseert dat ik echt geen richtingsgevoel heb en dus sowieso zou verdwalen in Hoofddorp, maar het was ook maar een plan. Alsof ik het echt zou doen.

Nou, ja dus. Donderdag ochtend werd ik wakker met een gevoel, en dit gevoel spoorde me aan om al om 12:15 in de bus te zitten (lang leve niet-uitlopende projectdagen). Alles wat ik wist was dat dit de goeie bus was richting Hoofddorp, maar waar ik eruit moest… Dit is ongeveer het punt dat ik jullie ga vertellen dat als je ooit met de bus ergens heengaat, je beter eerst kan uitzoeken waar hij allemaal stopt. Zo had ik veel dichterbij de winkel kunnen uitstappen, maar nee, ik moest en zou eruit bij het station.

Natuurlijk liep ik ook met een enorme omweg naar de winkel. Want ja, waarom zou je afslaan en er recht op aflopen als je ook rechtdoor kan en er met een boog omheen gaat? Zo heb ik dus half Hoofddorp gezien, en heb ik het Winterland festival ding mogen aanschouwen. Allemaal onmisbaar, natuurlijk. Deze omweg maakte me echter helemaal niet uit, want wat voelde ik me avontuurlijk! Blijkbaar heb ik niet heel veel nodig om mezelf helemaal cool te vinden, dit bewijst het maar weer.

Eindelijk, na minimaal een half uur gelopen te hebben (de wandeling is, als je goed loopt, zo’n 10 minuten), kwam de winkel in beeld. Ik kon wel huilen van geluk! Eerst zocht ik een boek uit, want ik had een boekenbon en was nu al zo ver gekomen dat ik vond dat ik dat wel mocht van mezelf, en bij de kassa haalde ik daarna mijn pakket op. Helemaal gelukkig, en met een linnen tasje aan elke schouder, wandelde ik weer terug naar de bushalte.

Ik ben helemaal naar het station gelopen en heb daar moeten wachten op de bus. Toen de bus eindelijk ging rijden kwam ik tot een schokkende realisatie; de bus stopte ook letterlijk naast de boekwinkel! Conclusie: Beter research doen naar waar je in de bus moet stappen.

All in all is er donderdag niet heel veel gebeurd. Ik ben in een bus gegaan, naar de boekwinkel, weer in de bus, en ik kwam dik op tijd (14:40, AWW YEAH) aan waar ik moest zijn. Maar toch voelde het als een avontuur, hoor! Zo was er in de bus een man die naast me ging zitten, terwijl de rest van de bus letterlijk leeg was, en iedere keer met zijn arm mijn arm aanraakte. Ik heb de longen uit mijn lijf gekucht, net zo lang totdat hij ergens anders ging zitten. Want ja, zo doe je dat. Het klinkt misschien stom, maar het idee om zomaar in een bus te stappen is toch best wel spannend. Ik realiseerde me maar weer dat ik eigenlijk overal heen kan, en dat als ik volgend jaar ga studeren dit ook vaker gaat gebeuren. Voor veel mensen is zo’n trip waarschijnlijk heel normaal, maar ik voelde me echt even een avonturier.

En ik heb boeken nu!

In het pakket zitten een aantal super leuke dingen. Als eerste, dat is je waarschijnlijk meteen wel opgevallen, de volledige Blood of Eden trilogie met de mooie Engelse covers! Ze glimmen! Ik heb nog nooit een Julie Kagawa boek gelezen, moet ik toegeven, maar nu ik deze schatjes heb gaat daar sowieso snel verandering in komen. Verder zit er nog een T-Shirt van de Talon serie in, boekendrop en een Talon armbandje. Aangezien ik die al heb, gaat die ook naar de winnaar van de Six of Crows winactie!ipp

Ik ben er zeker voor om vaker op avontuur te gaan. Binnenkort misschien een impromptu dagje Amsterdam? De mogelijkheden zijn eindeloos, en dat maakt het juist zo leuk. Eline de Avonturier. Klinkt wel lekker, toch?

Filmrecensie – Spy

Het is herfstvakantie, en je hebt niks te doen. Je kijkt naar je laptop, en je weet dat je een film wilt kijken. Maar welke dan? Alles is of te saai of te stom of te Amerikaans, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Na goed nadenken kom je op comedy uit. Maar welke dan? Inderdaad, dan klik je maar op het eerste dat je toevallig tegenkomt. In mijn geval was dit Spy.

Toen Susan Cooper bij de CIA ging dacht ze dat haar leven een stuk spannender zou worden. Maar hier zit ze dan als analyst, in de kelder van het gebouw, instructies in het oor van agent Fine te fluisteren. Helpt natuurlijk ook niet dat ze een enorme crush op hem heeft. Als Fine tijdens een missie echter uitvalt, is er maar een manier om dit op te lossen; Susan valt als enige totaal niet op, en moet diep undercover om de missie tot een goed einde te brengen. Natuurlijk gaat dit niet van een leien dakje, en Susan begint steeds meer te twijfelen of ze dit spannende leven überhaupt wel wil. Maar, helaas voor haar, als je er eenmaal inzit kom je er niet gemakkelijk meer uit, en ze wordt meegetrokken in een complot dat veel groter blijkt dan gedacht.

Score: 8.25/10

Op een feels-schaal van het weerbericht (1) tot huilen van het lachen om Sheldon Cooper (10), hoeveel feels: 9 (Ik heb echt in tijden niet zo gelachen, niet normaal)

Wat een ongelooflijk grappige film. Ik denk dat ik deze recensie niet anders kan beginnen dan met die opmerking. De laatste tijd merk ik heel erg dat Hollywood totaal niet mijn smaak in humor deelt. Het mag van mij allemaal wel wat groffer hier en daar, het hoeft niet zo keurig te zijn. Daarom verwachte ik ook niet al te veel van deze film, maar ik moet bekennen dat ik echt bijna van mijn stoel gevallen ben van het lachen!

En dan was het plot ook nog eens ijzersterk! Maar al te vaak staat bij een comedy het plot ondergeschikt aan de grap. Hoe het ook zij, die ene opmerking moet gemaakt worden, of dat ene karakter moet op hilarische wijze ergens vanaf vallen. Op zulke momenten maakt het dan gewoon niet uit dat het nergens op slaat binnen het verhaal. Spy had dit probleem helemaal niet. In plaats van eerst grappen schrijven en dan een verhaal eromheen te verzinnen, kwam heel duidelijk naar voren dat het tegenovergestelde gebeurd is. Er zaten zelfs een paar plottwists in de film die ik echt niet aan zag komen!

Ook was het acteerwerk uitstekend. Niet alle acteurs kende ik. Of, moet ik zeggen, ik kende 1 acteur van haar werk, en daar was ik eigenlijk al heel erg trots op. Rose Byrne, zij speelt de bad-guy, vind ik echt een geweldige actrice. Zij was een tijdje mijn droomcast voor de hoofdpersoon in het boek dat ik schrijf, dus ik heb naar eindeloos veel GIFs van haar gekeken om inspiratie op te doen. Daarom was ik ook heel erg blij dat ze een veel grotere rol had dan ik dacht! Melissa McCarthy (speelt Susan Cooper) heb ik wel eens van gehoord, maar voor deze film wist ik eigenlijk niet wie ze was. Positief verrast, en ik ga zeker meer films van haar kijken! En Jude Law als Fine. Jude Law is echt zo’n bekende naam, maar volgens mij heb ik nog nooit iets met hem gezien? *insert 5 minuten pauze om Jude Law te googlen* Ohmijngod, hij speelt Watson in de Sherlock Holmes films! Okay, Jude Law is bae.

Natuurlijk waren er een paar minpuntjes. Zo waren er wel stukken die echt op z’n Hollywood’s zwaar overdreven waren, waar ik me aan kan storen omdat het gewoon niet grappig is. Ook is er een bepaalde scene die volledig in het teken staat van het geslachtsdeel van een van de criminelen waar Susan achteraan zit, en dat was gewoon zo onnodig? Misschien leuk voor puberende jongetjes van 13, maar nee, niet mijn ding.

Over het algemeen ben ik uiterst positief verrast! Dit is een van de eerste Hollywood kaskraker comedies die ik ook echt grappig vind, dus dat is zeker een applausje waard. De film zit goed in elkaar en haalt zijn kracht niet alleen uit humor maar ook uit een goed plot, wat heel fijn keek. Daarom is deze film zeker een aanrader als je houdt van films die zichzelf niet zo serieus nemen. Of gewoon als je graag weer eens wat anders kijkt, want anders is het zeker!

Boekrecensie – De Ravenjongens – The Raven Cycle #1

Ik zal eerlijk zijn. Toen ik dit boek uit de mediatheek leende op school verwachtte ik er niet heel veel van. Gedeeltelijk kwam dit door de enorme hype rond dit boek. Ik sta erom bekend om qua mening volledig tegen hypes in te gaan, moet je weten, en het is niet zeldzaam dat ik een van die weinige 1 of 2 sterren recensies schrijf op dat hele populaire boek. Grotendeels, echter, kwam het door die ene zin waar het marketing team maar al te trots op was: “Zolang ze zich kan herinneren heeft de familie van Blue haar verteld dat als zij haar ware liefde kust, hij zal sterven.” Dit concept sprak me niet aan om meerdere redenen. Ik ben nou ondertussen wel klaar met het hele starcrossed lovers idee. Het was leuk in de Hongerspelen, maar kom op. Hoeveel relaties gaan nog op een dramatische wijze uit elkaar gerukt worden? En het irriteerde me een beetje dat het woord ‘hij’werd gebruikt aan het einde van de zin, alsof vaststaat dat Blue’s grote liefde een man is. De auteur spreekt veel in panels over diversiteit in boeken, waaronder ook seksuele geaardheid valt, dus ik vond dit een vreemde keuze van de uitgeverij.

Midden in de nacht bij een vervallen kerk zitten zodat je tante de geesten van de toekomstige doden kan zien. Voor Blue Sargent is dit totaal niet vreemd. Met een familie vol helderzienden staat zij eigenlijk nergens echt meer van te kijken, totdat zij zelf een geest ziet. Blue is namelijk, als enige van haar familie lijkt het wel, niet helderziend. En als je als niet-helderziende een geest ziet op Sint-Marcus avond kan dat maar twee dingen betekenen. Een, het is je ware liefde. Twee, jij dood hen. De geest is niet zomaar iemand. Het is een jongen genaamd Gansey, een leerling op de privéschool Aglionby. De leerlingen daar worden Ravenjongens genoemd, en Blue heeft zich altijd voorgenomen niets met hen te maken te hebben. Maar als ze Gansey en zijn vrienden ontmoet en hoort van hun queeste kan ze er niets aan doen; voor ze het weet wordt ze meegezogen in een magische zoektocht naar een eeuwenoude slapende Schotse koning. De tijd dringt echter, want een belangrijk detail mogen we niet over het hoofd zien. Dat Blue Gansey’s geest zag betekent dat hij binnen een jaar dood is.

Nederlandse titel: De Ravenjongens (Moon)

Engelse titel: The Raven Boys (Scholastic)

Auteur: Maggie Stiefvater

Score: 9/10

Op een feels-schaal van boodschappen doen (1) tot alle NCIS scenes met Kelly (10), hoeveel feels: (Ik heb echt half in elkaar gedoken gezeten om bepaalde scenes, maar bij lange na niet het hele boek. Dat was wel een beetje jammer)

Deze eerder genoemde negativiteit zette ik allemaal van me af, want iets aan dit verhaal intrigeerde me wel. Dat, en mijn beste vriendin zou het boek ook lezen die vakantie. Ik leende hem eigenlijk vooral zodat we iets zouden hebben om over te praten na de zomer. En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan, want wat was dit boek geweldig! Het had ook echt amper iets te maken met het zoenen van Blue’s ware liefde. Waarom het marketing team er zo dol op was? Geen flauw idee.

Je kan niet over dit boek praten zonder de ongelooflijke ontwikkeling en diversiteit van deze karakters te bespreken. Want holy shizzle, deze karakters. Allen staan ze als een huis, en zelfs als je ze niet leuk vindt kan je niet ontkennen dat het goede karakters zijn. Waar ik Blue bijvoorbeeld drie keer niks vind, merk ik wel dat dit komt door persoonlijke smaak en niet door onderontwikkeling. En de Ravenjongens dan. My gosh, de Ravenjongens. Elk van de jongens heeft een eigen verhaal, een eigen motivatie, en ze intrigeerden me. Vooral Adam. En Ronan. En Noah. En Gansey. Ja, ik weet dat dat ze allemaal zijn, laat me!

Naast de karakters waren er nog zo veel dingen die goed waren aan dit boek. De locatie, een klein dorpje, verdween niet naar de achtergrond maar stond centraal in het plot. Dat is iets wat niet vaak gebeurd in YA, en het was verfrissend. Het plot was goed opgebouwd waardoor de spanning ook steeds een stukje werd opgevoerd. Echt spannend kan je dit boek niet noemen, en toch waren er bepaalde scènes waar ik het boek even dichtdeed omdat mijn hart het niet aankon. Nou moet ik toegeven dat dit dus waarschijnlijk aan mij lag, maar mijn punt blijft staan. En de schrijfstijl. De fenomenale, prachtige schrijfstijl. Alleen door de schrijfstijl al wil ik meer Maggie Stiefvater boeken lezen!

Zeggen dat dit boek perfect was zou echter een leugen zijn. Van veel mensen, waaronder die beste vriendin dus, hoor ik dat het boek nogal verwarrend is. Het verhaal begint meteen, zonder veel uitleg, en het gaat ervan uit dat je het maar gewoon volgt. Ook al had ik hier zelf geen probleem mee kan ik me er wel in vinden en snap ik ook zeker waarom dit voor velen een obstakel is. Daarnaast had ik dus niet veel met de hoofdpersoon, of met haar familie in het algemeen. Natuurlijk waren er kleine irritaties hier en daar, maar die kan ik me oprecht niet eens meer herinneren omdat ik meteen daarna al weer in de ban van het verhaal was. Al met al dus een leuk boek dat bekijken zeker waard is. Oh, en negeer de eerste zin van de beschrijving, alsjeblieft. Typisch gevalletje vreemde marketing. Dit is een geweldig boek met sterke karakters, een goed verhaal en fascinerende magie. Niet alleen een zoenboek, dus.

Winactie – Six of Crows

Het is al eventjes stil op All The Feels. Nou ja, 5 dagen. Stil genoeg? Dit komt door een machtig prachtige uitvinding genaamd tentamen weken. Want wie houdt er nou niet van een week lang elke dag een of twee toetsen maken? Hahaha. Haha. Ha.

IN IEDER GEVAL.

Zoals iedereen waarschijnlijk ondertussen wel weet was dit weekend het Blossom Books evenement met Leigh Bardugo. Hier komt nog een uitgebreide post over, waarschijnlijk dit weekend als ik niet meer hoef te leren voor toetsen. Ik ben dat leren trouwens aan het uitstellen door deze post te schrijven, ik ben goed bezig.

Helaas kon niet iedereen erbij zijn, dus om de pijn wat te verzachten heb ik hier iets op gevonden.

Maanden geleden pre-orderde ik de mooie hardcover van Six of Crows omdat hij maar 8.50 kostte. Vond het al raar, maar ach, koopje! Het bleek uiteindelijk inderdaad ook te mooi om waar te zijn, want in de post kreeg ik de paperback. Nog steeds prachtig, maar niet wat ik wilde! Bij het release feestje kocht ik dus de hardcover, maar toen had ik een probleem. Ik had nog een paperback over. Toen kwam het meest geweldige idee allertijden in me op.

Laten signeren en weggeven!

Dus, die zondag, tijdens de Blossom Books liveshow met Leigh, heb ik het boek laten signeren. En ja, ik ben er 100% zeker van dat ik hem weg ga geven. Alles wat je hoeft te doen is een reactie achterlaten waarin je zegt dat je meedoet. Simpel toch?

Wel zijn er een paar voorwaarden.

  • Je woont in Nederland of België. Ja, dit is ook open voor de Belgen! Tenminste, als je in de buurt van een Kiala punt woont. Ik heb geen idee hoe Kiala werkt, maar de verzendkosten van Nederland naar België vielen mee, dus als een Belgische wint ga ik uitzoeken hoe het allemaal werkt. Let dus op, voor Belgen ALLEEN Kiala!
  • Je bent niet bij het releasefeestje of welke aangelegenheid dan ook met Leigh geweest.

Ik weet dat ik met dat laatste punt veel mensen uitsluit van de winactie, maar ik wil gewoon echt een boek geven aan iemand die nog helemaal geen gesigneerde boeken heeft of met Leigh heeft kunnen praten. Een blog-winactie is gewoon mijn manier om hem bij zo’n persoon te krijgen!

Dus, woon je in Nederland (of in de buurt van een Kiala punt) en kon je dit weekend niet naar Leigh komen, laat dan een reactie achter! De winnaar maak ik zondag 22 november bekend.

Waarom die dag, mag je je afvragen. Geen idee, klinkt gewoon leuk.

Succes allemaal!

LET OP! Dit gaat om de ENGELSE paperback van Six of Crows, in het Nederlands List en Leugens geheten. Weet dat dus als je meedoet!

Het boek is volledig nieuw en ongelezen. Het heeft alleen wat kleine sporen van het feit dat het in mijn tas zat de hele dag op weg naar Leigh. Het komt uit een rookvrij huis :D.
ipp ipp