Boekrecensie – Six of Crows – The Dregs #1

Mijn relatie met dit boek is op zijn minst moeilijk te noemen. Eerst krijg ik een paperback binnen terwijl ik een hardcover bestelde, toen had ik gewoonweg geen tijd om te lezen, en toen ik eenmaal tijd had begon de ergste leesdip in de geschiedenis van leesdips. Het kostte me een maand om dit boek te lezen. Een maand. Natuurlijk loop ik nu ook weer hopeloos achter met mijn Goodreads reading goal. Gaat lekker, zucht. In ieder geval, hebben al die irritaties invloed gehad op mijn leeservaring? Je leest het hier.

six-of-crowsKaz is een crimineel, en hij is goed in wat hij doet. Zeg maar gerust de beste. Niemand is dan ook verrast dat uitgerekend hij benaderd wordt voor een moeilijke taak. Zeg maar gerust onmogelijk. Velen zouden het meteen opgeven, maar niet Kaz. Onmogelijk bestaat volgens hem namelijk niet. Hij verzamelt een crew van vijf anderen om hem heen om de overval van de eeuw te plegen.  Maar zal het genoeg zijn? In de straten van Ketterdam is niets wat het lijkt, en niemand is wie hij zegt dat hij is. Iemand als Kaz kan daar maar al te goed gebruik van maken. Helaas brengt het ook nadelen met zich mee. In hoeverre kan je een crew bestaande uit het uitschot van de samenleving vertrouwen? En vooral, hoe kun je ervoor zorgen dat ze elkaar niet aanvliegen voor de klus geklaard is? De tijd zal het leren.

Let op! Dit boek speelt zich af in het universum van de Grisha trilogie, en bevat verwijzingen naar de boeken. Niet genoeg om spoilerig te zijn, maar een aandachtige lezer kan op zekere zinnetjes stuiten. Als je dit boek wil lezen voor de Grisha trilogie kan dat. Ik zou aanraden het alleen te lezen als je geen van de boeken hebt gelezen, alleen deel een, of alle drie. Zo voorkom je alle spoilers, omdat je simpelweg de karakters/situaties waar het over gaat niet kent en daardoor niet door hebt dat het spoilers zijn.

Nederlandse Titel: List & Leugens (Blossom Books, ISBN: 9020679848)

Engelse titel: Six of Crows (Henry Holt and Company, ISBN: 1627792120)

Auteur: Leigh Bardugo

Score: 6,5/10

Op een feels-schaal van boterhammen smeren (1) tot het einde van Ruin and Rising/Val & Verlossing (10), hoeveel feels:

Ik wilde van dit boek houden, echt waar. Nog nooit eerder heb ik zo geprobeerd om een boek geweldig te vinden, om mezelf voor te liegen dat ik ervan hield, dat ik het net zo fenomenaal vond als iedereen. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik in het begin echt door het verhaal gepakt werd. En toen gewoon opeens niet meer.

Voordat ik verder ook maar iets over dit boek zeg wil ik wel even duidelijk gezegd hebben dat ik het niet slecht vond, in tegendeel. Je voelt aan alles wat voor een geweldige auteur Leigh Bardugo is. De schrijfstijl was mooi en vloeiend, er zaten meerdere absurd geweldige quotes in het boek, het plot was ingewikkeld en liep vaardig door elkaar maar kwam nog beter weer samen, de karakters waren uniek en interessant. Nu zul je vast denken, Eline, als je dit allemaal vindt, hoe kun je dan dit boek een 6,5 geven? Uiterst goeie vraag. Terwijl dit alles namelijk steengoed was, voelde ik geen enkele emotie. Ik stond vanaf een afstandje toe te kijken terwijl het verhaal gebeurde, en op geen enkel moment nam het me mee.

Zo waren er meerdere ships in dit verhaal. Twee meisjes en vier jongens. In echte Young Adult traditie ontstonden er dus twee koppels. De chemie tussen deze koppels was voor mijn gevoel echter ver te zoeken. Ja, ze dachten wel de hele tijd aan elkaar, en hun adem stokte in hun keel als ze elkaar zagen, maar het was zo… Ik zit echt naar het goeie woord te zoeken. Ik denk dat het woord afstandelijk is. Ze waren er, maar ze waren er ook niet. Hierdoor snap ik iedereens obsessie met deze ships ook niet zo.

Waar ik in de Grisha trilogie meeleefde met Alina en me volledig in haar kon inleven, had ik daar in dit boek veel meer moeite mee. Ja, ik gruwelde bij iedereens achtergrond verhaal, en ja, ik was gefascineerd door de ontwikkeling van de karakters. Maar ook zo veel van de plottwists zag ik van verre aankomen. Die magie die me in de Grisha zo raakte, dat knagende gevoel van onzekerheid, was voor mij in Six of Crows volledig verdwenen. En als ik de twists al aan kan zien komen, hoezo kan een gehard crimineel genie dat dan niet? Hierdoor ontstonden frustraties, waardoor ik eigenlijk al vrij snel niet meer optimaal kon genieten van het boek en de karakters.

En het einde. Het einde. Zonder iets weg te geven kan ik zeggen dat ik zelden zo’n onbevredigend einde gelezen heb. Voor de karakters kwam het uit de lucht vallen, ik zag het om eerlijk te zijn al aankomen. Het was echt zo’n standaard “Het verhaal is bijna klaar? Oh, laat ik maar even snel iets verzinnen om te zorgen dat mensen deel twee gaan kopen!” einde, super jammer.

Maar hoe veel dingen ik ook niet leuk vond aan dit boek, ik kan niet ontkennen dat het goed was. Verder waren er zeker ook dingen die ik wel leuk vond, zoals Wylan (wat een bae is die jongen) en een zekere ship die bestaat uit twee jongens. Ik bedoel, kom op, die ship is gewoon te mooi voor woorden. Als ik dat allemaal met elkaar afweeg kom ik op dit cijfer uit. Ik had het graag ook hoger gezien, maar het is nou eenmaal niet anders. Zeker wil ik deel twee lezen, om te zien of het beter wordt, maar voor mij slaat deel een de plank nogal mis. Jammer, het beloofde zo goed te zijn!

Advertenties

Filmrecensie – Pan

Sinds het kijken van de eerste trailer een hele tijd geleden wil ik de film Pan al zien. Hoe veel negatieve recensies er ook binnenkwamen, ik moest en zou naar de bioscoop gaan om zelf een mening te vormen. Dus toen mijn ouders naar een film wilden omdat we vakantie hebben, wist ik natuurlijk niet hoe snel ik met deze op te proppen kon komen.

Pan’ is het verhaal over een jongen, Peter, die in de tijd van de Tweede Wereldoorlog in een weeshuis in Londen leeft. Naast de capriolen van de verschrikkelijke nonnen is er eigenlijk niet veel actie in zijn leven, tot Peter op een nacht ontvoerd wordt naar Neverland. Daar komt hij erachter dat hij niet zomaar een jongen is, maar precies bij de beschrijving past van de uitverkorene die de slechte piraat Blackbeard zal verslaan en Neverland zal teruggeven aan de elfjes. Samen met James Hook, een man die net als Peter als wees naar Neverland werd gebracht, en Tiger Lily, een prinses van de inheemse stam van het Neverwoods, begint hij aan deze taak. Maar is hij eigenlijk wel de jongen van de voorspelling, en kan hij wel doen wat er van hem wordt verwacht?

Score: 7,5/10

Op een feels-schaal van wiskunde huiswerk (1) tot Fred en George in de Relieken van de Dood (10), hoeveel feels: (Er was even een spannende bijna-tearjerker, maar die was ook al weer snel voorbij. Ik werd eigenlijk vooral vrolijk van deze film, vandaar een 5 en niet lager. Vrolijkheid is immers ook een gevoel)

Na het zien van deze film vraag ik me oprecht af waar al die slechte recensies vandaan komen. Je kan Pan zien als een soort prequel van het welbekende Peter Pan verhaal, en persoonlijk vind ik dat het die rol uitstekend vervuld. Natuurlijk week het verhaal op sommige punten van het originele verhaal af, maar voor mij was dit niet storend en juist wel een verrijking van het verhaal.

Er wordt veel gezegd over de special effects en hoe deze beter hadden gekund. Daar ben ik het tot een zeker punt mee eens. Ja, er waren momenten dat het een beetje opviel dat er werd gefilmd met een greenscreen, en de animatie van de vogels was niet helemaal geweldig. Maar daarnaast? Er was zo veel prachtigs om te zien! Het uitzicht vanaf de rand van het eiland bijvoorbeeld, of de geniale details op de krokodil, of de zwevende bubbels water met zwemmende vissen erin. Niet alles kan even perfect uitgevoerd worden, en de makers van deze film compenseren met gemak door ongelooflijk veel prachtige beelden te geven.

Natuurlijk moet ik ook nog even wat zeggen over de casting. Veel critici klagen over het feit dat er nou niet echt een sterrencast was, wat waar is. Hugh Jackman als Blackbeard was de meest opvallende grote naam, met Cara Delevingne en Amanda Seyfried die kleine bijrolletjes vervulden. Maar om eerlijk te zijn had ik hier totaal geen probleem mee! De jongen die Peter speelde vond ik echt geniaal gecast, en ik geloof dat Levi Miller een gouden toekomst tegemoet gaat. Wow, wat kan die jongen acteren! Rooney Mara was een uitstekende Tiger Lily, en daar hoor ik later ook graag meer van. Garrett Hedlund als James Hook, daarentegen… Het was duidelijk de bedoeling dat het karakter nogal een drama queen was en alles er dik bovenop legt. Helaas werd het al snel duidelijk dat de acteur zelf ook alles ging overdrijven, denkend dat dit de bedoeling was, waarmee hij helemaal de plank missloeg en ongeloofwaardig werd. Het duurde heel lang voordat ik aan hem gewend was en hem serieus kon nemen, wat ik echt een groot minpunt vond.

Pan is een prima film die gewoon nogal veel gezeik heeft gehad. Ik zou hem zeker aanraden, ook voor het hele gezin, aangezien het een 6+/9+ film is. Dit vond ik zelf wel een beetje jammer. Tijdens het kijken van de film kon ik maar niet ophouden met denken hoe anders sommige scenes gedaan zouden zijn als het een 12+ film was geweest. Dat had ik graag willen zien, en vond ik dus ook wel jammer dat het er niet was. Maar natuurlijk snap ik het volkomen, aangezien je zo wel een grote groep kijkers uitsluit van iets wat toch echt een kinder fenomeen is.

Dus, mijn conclusie luidt: Luister niet naar alle slechte recensies en ga voor jezelf beslissen wat je van deze film vindt. Misschien word je wel positief verrast, net als ik!