Boekrecensie – The Tournament at Gorlan – The Ranger’s Apprentice: The Early Years #1

Iedereen die mij goed kent weet dat ik van John Flanagan houd, en niet een klein beetje ook. Zeg maar gerust dat ik een lichtelijke obsessie met zijn boeken heb. Zo heb ik de 12 Grijze Jager boeken in het Nederlands, deel 7 en een bind-up van 1&2 in het Engels en 1-5 van Broederband in het Nederlands EN Engels. Dat zijn 24 boeken. Verder ben ik al drie keer naar de Grijze Jager dag geweest, en won ik zelfs een keer de verkleedwedstrijd. Ik weet het, het is erg. Toen ik hoorde over deze nieuwe serie, dus, pre-orderde ik het boek het moment dat het kon. Na maanden wachten was het dan eindelijk oktober en kwam mijn prachtige Engelse hardcover binnen. Wat ik ervan vond? Dat lees je hier!

51qvq1wsmpl-_sy344_bo1204203200_Het verhaal begint direct na het korte verhaal De man uit Hibernia. Dit is de tijd voor Will überhaupt geboren was. Crowley en Halt zijn vrienden geworden, en dat is maar goed ook, want ze hebben elkaar hard nodig om Morgarath te stoppen. Hij is geïnfiltreerd in het jagers corps, en doet er alles aan om de Grijze Jagers van binnen uit te vernietigen. Om hem te stoppen gaan Crowley en Halt op zoek naar een aantal jagers die, net als Crowley, de dupe zijn geworden van Morgarath’s plannen om de jagers, maar ook de kroonprins, in een slecht daglicht te stellen. Ze moeten naar Gorlan om tijdens het jaarlijkse toernooi Morgarath te ontmaskeren. Maar zijn ze met genoeg man, en is er genoeg tijd? Wie zal het zeggen.

 

Nederlandse Titel: Het Toernooi van Gorlan (De Grijze Jager: De Vroege Dagen #1) (Gottmer) (NOG NIET VERSCHENEN, verschijnt in februari 2016) (ISBN: 9025760961)

Engelse titel: The Tournament at Gorlan (Ranger’s Apprentice: The Early Years #1) (Philomel Books) (ISBN: 0399163611)

Score: 9,5/10

Op een feels-schaal van wiskunde huiswerk (1) tot de Captain America: Civil War trailer (10), hoeveel feels: 9,5 (Echt, als ik ergens om had moeten huilen dan was dit een 10 geweest)

Ik heb het schrijven van deze recensie al heel lang uitgesteld. Al meer dan vijf keer heb ik de pagina geopend, alvorens er naar te staren en hem maar weer te sluiten. Hoe kon ik nou mijn mening gaan geven over dit boek, als ik al lang niet meer objectief naar John Flanagan’s werk kan kijken? Ik geloof dat ik tot nu toe pas een van zijn boeken geen vijf sterren gaf, en toen waren het er vier. Dus in hoeverre zou iemand iets aan deze recensie hebben? Maar toen realiseerde ik me iets. Ik had misschien een obsessie, en ik kon misschien niet meer objectief zijn, maar dat heeft een reden. Als ik nou over die reden schrijf, hebben we misschien toch wat! Zo gezegd, zo gedaan.

Graag zou ik willen beginnen met de personages. Als Flanagan ergens om bekend staat, dan zijn het wel zijn vele uiteenlopende personages. Halt, bijvoorbeeld, is voor iedereen die de Grijze Jager boeken gelezen heeft in een woord te beschrijven: chagrijnig. Maar achter elk personage zit zo veel meer. Ze zijn ontzettend gelaagd, helemaal voor een boekenserie die eigenlijk geschreven is voor kinderen, en dat maakt het juist zo leuk om te lezen. Ook in dit boek weer was er geen gebrek aan interessante personages. Vooral leuk is dat dit boek zich flink wat jaren voor Grijze Jager boek 1 afspeelt. Dit betekent dat alle personages uit de serie nu zo’n twintig jaar jonger zijn. Je kent ze natuurlijk alleen als ervaren volwassenen, dus het is heel interessant om te zien hoe deze personages die ervaring opdoen.

Wat was dit boek een feest van herkenning, zeg. Iedere plek die de Jagers bezochten, iedere persoon die ze ontmoetten, bijna allemaal ken je ze wel. Zo gaan Halt en Crowley op bezoek bij een jonge baron Arald en komen ze de Jager tegen die Will in Grijze Jager deel 5 leert muzikant te zijn voor een opdracht, maar vooral belangrijk is dat in dit deel Morgarath nog baron is. Grijze Jager boek 1 begint jaren na de verbanning van Morgarath, dit boek verklaart die verbanning. Het is zo leuk dat die legende, die vooral in de eerste paar boeken centraal staat, eindelijk goed verteld wordt!

Natuurlijk is er wel een klein minpuntje waardoor ik het boek niet volle punten kon geven. Crowley vindt op een gegeven moment een lijst met 12 namen, waar hij zegt zelf ook op te staan. Dan gaan ze de rest van het boek op zoek naar de 12 mannen die op de lijst staan. Ja, die las je goed. Op de lijst staan 11 namen plus die van Crowley, maar Crowley gaat er 12 zoeken. En hij vindt er ook 12! Misschien heb ik een bepaald zinnetje niet helemaal goed gelezen en stonden er 13 namen op de lijst, of stond Crowley er niet op, maar voor zover ik weet is dit niet het geval. Dit irriteerde me om eerlijk te zijn best wel, vandaar dus dat halve puntje aftrek, maar dat doet niet af aan het feit dat dit boek geweldig is!

Ik zou dit verhaal zeker aanraden aan alle Grijze Jager fans, omdat het zeker een toevoeging aan de serie is. Ja, beste mensen, een prequel die daadwerkelijk wat toevoegt. Ik was ook verrast! Je moet alleen niet denken dat, omdat het een prequel is, je hem voor deel 1 van de Grijze Jager serie moet lezen. Dit boek bevat namelijk spoilers over iemands verleden, die je in de normale serie pas in boek 8 ontdekt. Wees dus gewaarschuwd! Ook gaat dit boek direct verder na het korte verhaal De man uit Hibernia, die in boek 11 staat, dus je doet er ook goed aan om die eerst te lezen.

Tja, wat kan ik verder nog over dit boek zeggen, behalve dat het goed was? Flanagan is, in mijn ogen, een absoluut genie, en dit boek bewijst dat maar weer eens. Ik kan dus ook niet wachten op deel 2 van deze prequel duology!

Advertenties

Boekrecensie – Six of Crows – The Dregs #1

Mijn relatie met dit boek is op zijn minst moeilijk te noemen. Eerst krijg ik een paperback binnen terwijl ik een hardcover bestelde, toen had ik gewoonweg geen tijd om te lezen, en toen ik eenmaal tijd had begon de ergste leesdip in de geschiedenis van leesdips. Het kostte me een maand om dit boek te lezen. Een maand. Natuurlijk loop ik nu ook weer hopeloos achter met mijn Goodreads reading goal. Gaat lekker, zucht. In ieder geval, hebben al die irritaties invloed gehad op mijn leeservaring? Je leest het hier.

six-of-crowsKaz is een crimineel, en hij is goed in wat hij doet. Zeg maar gerust de beste. Niemand is dan ook verrast dat uitgerekend hij benaderd wordt voor een moeilijke taak. Zeg maar gerust onmogelijk. Velen zouden het meteen opgeven, maar niet Kaz. Onmogelijk bestaat volgens hem namelijk niet. Hij verzamelt een crew van vijf anderen om hem heen om de overval van de eeuw te plegen.  Maar zal het genoeg zijn? In de straten van Ketterdam is niets wat het lijkt, en niemand is wie hij zegt dat hij is. Iemand als Kaz kan daar maar al te goed gebruik van maken. Helaas brengt het ook nadelen met zich mee. In hoeverre kan je een crew bestaande uit het uitschot van de samenleving vertrouwen? En vooral, hoe kun je ervoor zorgen dat ze elkaar niet aanvliegen voor de klus geklaard is? De tijd zal het leren.

Let op! Dit boek speelt zich af in het universum van de Grisha trilogie, en bevat verwijzingen naar de boeken. Niet genoeg om spoilerig te zijn, maar een aandachtige lezer kan op zekere zinnetjes stuiten. Als je dit boek wil lezen voor de Grisha trilogie kan dat. Ik zou aanraden het alleen te lezen als je geen van de boeken hebt gelezen, alleen deel een, of alle drie. Zo voorkom je alle spoilers, omdat je simpelweg de karakters/situaties waar het over gaat niet kent en daardoor niet door hebt dat het spoilers zijn.

Nederlandse Titel: List & Leugens (Blossom Books, ISBN: 9020679848)

Engelse titel: Six of Crows (Henry Holt and Company, ISBN: 1627792120)

Auteur: Leigh Bardugo

Score: 6,5/10

Op een feels-schaal van boterhammen smeren (1) tot het einde van Ruin and Rising/Val & Verlossing (10), hoeveel feels:

Ik wilde van dit boek houden, echt waar. Nog nooit eerder heb ik zo geprobeerd om een boek geweldig te vinden, om mezelf voor te liegen dat ik ervan hield, dat ik het net zo fenomenaal vond als iedereen. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik in het begin echt door het verhaal gepakt werd. En toen gewoon opeens niet meer.

Voordat ik verder ook maar iets over dit boek zeg wil ik wel even duidelijk gezegd hebben dat ik het niet slecht vond, in tegendeel. Je voelt aan alles wat voor een geweldige auteur Leigh Bardugo is. De schrijfstijl was mooi en vloeiend, er zaten meerdere absurd geweldige quotes in het boek, het plot was ingewikkeld en liep vaardig door elkaar maar kwam nog beter weer samen, de karakters waren uniek en interessant. Nu zul je vast denken, Eline, als je dit allemaal vindt, hoe kun je dan dit boek een 6,5 geven? Uiterst goeie vraag. Terwijl dit alles namelijk steengoed was, voelde ik geen enkele emotie. Ik stond vanaf een afstandje toe te kijken terwijl het verhaal gebeurde, en op geen enkel moment nam het me mee.

Zo waren er meerdere ships in dit verhaal. Twee meisjes en vier jongens. In echte Young Adult traditie ontstonden er dus twee koppels. De chemie tussen deze koppels was voor mijn gevoel echter ver te zoeken. Ja, ze dachten wel de hele tijd aan elkaar, en hun adem stokte in hun keel als ze elkaar zagen, maar het was zo… Ik zit echt naar het goeie woord te zoeken. Ik denk dat het woord afstandelijk is. Ze waren er, maar ze waren er ook niet. Hierdoor snap ik iedereens obsessie met deze ships ook niet zo.

Waar ik in de Grisha trilogie meeleefde met Alina en me volledig in haar kon inleven, had ik daar in dit boek veel meer moeite mee. Ja, ik gruwelde bij iedereens achtergrond verhaal, en ja, ik was gefascineerd door de ontwikkeling van de karakters. Maar ook zo veel van de plottwists zag ik van verre aankomen. Die magie die me in de Grisha zo raakte, dat knagende gevoel van onzekerheid, was voor mij in Six of Crows volledig verdwenen. En als ik de twists al aan kan zien komen, hoezo kan een gehard crimineel genie dat dan niet? Hierdoor ontstonden frustraties, waardoor ik eigenlijk al vrij snel niet meer optimaal kon genieten van het boek en de karakters.

En het einde. Het einde. Zonder iets weg te geven kan ik zeggen dat ik zelden zo’n onbevredigend einde gelezen heb. Voor de karakters kwam het uit de lucht vallen, ik zag het om eerlijk te zijn al aankomen. Het was echt zo’n standaard “Het verhaal is bijna klaar? Oh, laat ik maar even snel iets verzinnen om te zorgen dat mensen deel twee gaan kopen!” einde, super jammer.

Maar hoe veel dingen ik ook niet leuk vond aan dit boek, ik kan niet ontkennen dat het goed was. Verder waren er zeker ook dingen die ik wel leuk vond, zoals Wylan (wat een bae is die jongen) en een zekere ship die bestaat uit twee jongens. Ik bedoel, kom op, die ship is gewoon te mooi voor woorden. Als ik dat allemaal met elkaar afweeg kom ik op dit cijfer uit. Ik had het graag ook hoger gezien, maar het is nou eenmaal niet anders. Zeker wil ik deel twee lezen, om te zien of het beter wordt, maar voor mij slaat deel een de plank nogal mis. Jammer, het beloofde zo goed te zijn!

Filmrecensie – Spy

Het is herfstvakantie, en je hebt niks te doen. Je kijkt naar je laptop, en je weet dat je een film wilt kijken. Maar welke dan? Alles is of te saai of te stom of te Amerikaans, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Na goed nadenken kom je op comedy uit. Maar welke dan? Inderdaad, dan klik je maar op het eerste dat je toevallig tegenkomt. In mijn geval was dit Spy.

Toen Susan Cooper bij de CIA ging dacht ze dat haar leven een stuk spannender zou worden. Maar hier zit ze dan als analyst, in de kelder van het gebouw, instructies in het oor van agent Fine te fluisteren. Helpt natuurlijk ook niet dat ze een enorme crush op hem heeft. Als Fine tijdens een missie echter uitvalt, is er maar een manier om dit op te lossen; Susan valt als enige totaal niet op, en moet diep undercover om de missie tot een goed einde te brengen. Natuurlijk gaat dit niet van een leien dakje, en Susan begint steeds meer te twijfelen of ze dit spannende leven überhaupt wel wil. Maar, helaas voor haar, als je er eenmaal inzit kom je er niet gemakkelijk meer uit, en ze wordt meegetrokken in een complot dat veel groter blijkt dan gedacht.

Score: 8.25/10

Op een feels-schaal van het weerbericht (1) tot huilen van het lachen om Sheldon Cooper (10), hoeveel feels: 9 (Ik heb echt in tijden niet zo gelachen, niet normaal)

Wat een ongelooflijk grappige film. Ik denk dat ik deze recensie niet anders kan beginnen dan met die opmerking. De laatste tijd merk ik heel erg dat Hollywood totaal niet mijn smaak in humor deelt. Het mag van mij allemaal wel wat groffer hier en daar, het hoeft niet zo keurig te zijn. Daarom verwachte ik ook niet al te veel van deze film, maar ik moet bekennen dat ik echt bijna van mijn stoel gevallen ben van het lachen!

En dan was het plot ook nog eens ijzersterk! Maar al te vaak staat bij een comedy het plot ondergeschikt aan de grap. Hoe het ook zij, die ene opmerking moet gemaakt worden, of dat ene karakter moet op hilarische wijze ergens vanaf vallen. Op zulke momenten maakt het dan gewoon niet uit dat het nergens op slaat binnen het verhaal. Spy had dit probleem helemaal niet. In plaats van eerst grappen schrijven en dan een verhaal eromheen te verzinnen, kwam heel duidelijk naar voren dat het tegenovergestelde gebeurd is. Er zaten zelfs een paar plottwists in de film die ik echt niet aan zag komen!

Ook was het acteerwerk uitstekend. Niet alle acteurs kende ik. Of, moet ik zeggen, ik kende 1 acteur van haar werk, en daar was ik eigenlijk al heel erg trots op. Rose Byrne, zij speelt de bad-guy, vind ik echt een geweldige actrice. Zij was een tijdje mijn droomcast voor de hoofdpersoon in het boek dat ik schrijf, dus ik heb naar eindeloos veel GIFs van haar gekeken om inspiratie op te doen. Daarom was ik ook heel erg blij dat ze een veel grotere rol had dan ik dacht! Melissa McCarthy (speelt Susan Cooper) heb ik wel eens van gehoord, maar voor deze film wist ik eigenlijk niet wie ze was. Positief verrast, en ik ga zeker meer films van haar kijken! En Jude Law als Fine. Jude Law is echt zo’n bekende naam, maar volgens mij heb ik nog nooit iets met hem gezien? *insert 5 minuten pauze om Jude Law te googlen* Ohmijngod, hij speelt Watson in de Sherlock Holmes films! Okay, Jude Law is bae.

Natuurlijk waren er een paar minpuntjes. Zo waren er wel stukken die echt op z’n Hollywood’s zwaar overdreven waren, waar ik me aan kan storen omdat het gewoon niet grappig is. Ook is er een bepaalde scene die volledig in het teken staat van het geslachtsdeel van een van de criminelen waar Susan achteraan zit, en dat was gewoon zo onnodig? Misschien leuk voor puberende jongetjes van 13, maar nee, niet mijn ding.

Over het algemeen ben ik uiterst positief verrast! Dit is een van de eerste Hollywood kaskraker comedies die ik ook echt grappig vind, dus dat is zeker een applausje waard. De film zit goed in elkaar en haalt zijn kracht niet alleen uit humor maar ook uit een goed plot, wat heel fijn keek. Daarom is deze film zeker een aanrader als je houdt van films die zichzelf niet zo serieus nemen. Of gewoon als je graag weer eens wat anders kijkt, want anders is het zeker!

Boekrecensie – De Ravenjongens – The Raven Cycle #1

Ik zal eerlijk zijn. Toen ik dit boek uit de mediatheek leende op school verwachtte ik er niet heel veel van. Gedeeltelijk kwam dit door de enorme hype rond dit boek. Ik sta erom bekend om qua mening volledig tegen hypes in te gaan, moet je weten, en het is niet zeldzaam dat ik een van die weinige 1 of 2 sterren recensies schrijf op dat hele populaire boek. Grotendeels, echter, kwam het door die ene zin waar het marketing team maar al te trots op was: “Zolang ze zich kan herinneren heeft de familie van Blue haar verteld dat als zij haar ware liefde kust, hij zal sterven.” Dit concept sprak me niet aan om meerdere redenen. Ik ben nou ondertussen wel klaar met het hele starcrossed lovers idee. Het was leuk in de Hongerspelen, maar kom op. Hoeveel relaties gaan nog op een dramatische wijze uit elkaar gerukt worden? En het irriteerde me een beetje dat het woord ‘hij’werd gebruikt aan het einde van de zin, alsof vaststaat dat Blue’s grote liefde een man is. De auteur spreekt veel in panels over diversiteit in boeken, waaronder ook seksuele geaardheid valt, dus ik vond dit een vreemde keuze van de uitgeverij.

Midden in de nacht bij een vervallen kerk zitten zodat je tante de geesten van de toekomstige doden kan zien. Voor Blue Sargent is dit totaal niet vreemd. Met een familie vol helderzienden staat zij eigenlijk nergens echt meer van te kijken, totdat zij zelf een geest ziet. Blue is namelijk, als enige van haar familie lijkt het wel, niet helderziend. En als je als niet-helderziende een geest ziet op Sint-Marcus avond kan dat maar twee dingen betekenen. Een, het is je ware liefde. Twee, jij dood hen. De geest is niet zomaar iemand. Het is een jongen genaamd Gansey, een leerling op de privéschool Aglionby. De leerlingen daar worden Ravenjongens genoemd, en Blue heeft zich altijd voorgenomen niets met hen te maken te hebben. Maar als ze Gansey en zijn vrienden ontmoet en hoort van hun queeste kan ze er niets aan doen; voor ze het weet wordt ze meegezogen in een magische zoektocht naar een eeuwenoude slapende Schotse koning. De tijd dringt echter, want een belangrijk detail mogen we niet over het hoofd zien. Dat Blue Gansey’s geest zag betekent dat hij binnen een jaar dood is.

Nederlandse titel: De Ravenjongens (Moon)

Engelse titel: The Raven Boys (Scholastic)

Auteur: Maggie Stiefvater

Score: 9/10

Op een feels-schaal van boodschappen doen (1) tot alle NCIS scenes met Kelly (10), hoeveel feels: (Ik heb echt half in elkaar gedoken gezeten om bepaalde scenes, maar bij lange na niet het hele boek. Dat was wel een beetje jammer)

Deze eerder genoemde negativiteit zette ik allemaal van me af, want iets aan dit verhaal intrigeerde me wel. Dat, en mijn beste vriendin zou het boek ook lezen die vakantie. Ik leende hem eigenlijk vooral zodat we iets zouden hebben om over te praten na de zomer. En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan, want wat was dit boek geweldig! Het had ook echt amper iets te maken met het zoenen van Blue’s ware liefde. Waarom het marketing team er zo dol op was? Geen flauw idee.

Je kan niet over dit boek praten zonder de ongelooflijke ontwikkeling en diversiteit van deze karakters te bespreken. Want holy shizzle, deze karakters. Allen staan ze als een huis, en zelfs als je ze niet leuk vindt kan je niet ontkennen dat het goede karakters zijn. Waar ik Blue bijvoorbeeld drie keer niks vind, merk ik wel dat dit komt door persoonlijke smaak en niet door onderontwikkeling. En de Ravenjongens dan. My gosh, de Ravenjongens. Elk van de jongens heeft een eigen verhaal, een eigen motivatie, en ze intrigeerden me. Vooral Adam. En Ronan. En Noah. En Gansey. Ja, ik weet dat dat ze allemaal zijn, laat me!

Naast de karakters waren er nog zo veel dingen die goed waren aan dit boek. De locatie, een klein dorpje, verdween niet naar de achtergrond maar stond centraal in het plot. Dat is iets wat niet vaak gebeurd in YA, en het was verfrissend. Het plot was goed opgebouwd waardoor de spanning ook steeds een stukje werd opgevoerd. Echt spannend kan je dit boek niet noemen, en toch waren er bepaalde scènes waar ik het boek even dichtdeed omdat mijn hart het niet aankon. Nou moet ik toegeven dat dit dus waarschijnlijk aan mij lag, maar mijn punt blijft staan. En de schrijfstijl. De fenomenale, prachtige schrijfstijl. Alleen door de schrijfstijl al wil ik meer Maggie Stiefvater boeken lezen!

Zeggen dat dit boek perfect was zou echter een leugen zijn. Van veel mensen, waaronder die beste vriendin dus, hoor ik dat het boek nogal verwarrend is. Het verhaal begint meteen, zonder veel uitleg, en het gaat ervan uit dat je het maar gewoon volgt. Ook al had ik hier zelf geen probleem mee kan ik me er wel in vinden en snap ik ook zeker waarom dit voor velen een obstakel is. Daarnaast had ik dus niet veel met de hoofdpersoon, of met haar familie in het algemeen. Natuurlijk waren er kleine irritaties hier en daar, maar die kan ik me oprecht niet eens meer herinneren omdat ik meteen daarna al weer in de ban van het verhaal was. Al met al dus een leuk boek dat bekijken zeker waard is. Oh, en negeer de eerste zin van de beschrijving, alsjeblieft. Typisch gevalletje vreemde marketing. Dit is een geweldig boek met sterke karakters, een goed verhaal en fascinerende magie. Niet alleen een zoenboek, dus.