Oh mijn Gott – op bezoek bij uitgeverij Gottmer

Voor iedereen die mij kent staat het als een paal boven water: ik ben Gottmer fan. De Grijze Jager boeken heb ik echt verslonden, maar ook toen ik kleiner was pronkte Gottmer in mijn boekenkast. Wat dacht je van Dikkie Dik bijvoorbeeld, of Rupsje Nooitgenoeg? Ik durf te wedden dat elk kind in Nederland wel eens een boek van Gottmer gelezen heeft, bewust of onbewust, en dat maakt de uitgeverij voor mij zo speciaal. Dus toen ik erachter kwam dat Gottmer letterlijk bij mij om de hoek zit, ik dat deelde op twitter, en toen werd uitgenodigd om een keer langs te komen, was ik natuurlijk het gelukkigste meisje op aarde!

Vol van de zenuwen stapte ik afgelopen dinsdag op de fiets. Gottmer is toch haast een soort legende. Het idee dat ik daar naar binnen zou gaan was zo vreemd! Maar een niet al te lange tijd later zat ik dan toch echt bij de balie te wachten op Ineke, die me rond zou leiden. En tjongejonge zeg, wat was me dat een rondleiding. Ik had me van te voren voorgenomen om foto’s te maken, maar eenmaal daar was ik alles vergeten en was ik vooral bezig om niet met open mond naar alles te staren. Wow, wat een pand. En boeken, overal!

ippDe eerste stop was Ineke’s kantoor, en het was meteen al gezellig. We hadden het over vanalles, waaronder ook nieuw gepubliceerde boeken van Gottmer. Ik vertelde dat ik een keer het eerste boek van Margje Woodrow van ze gewonnen had, en er werd enthousiast gereageerd. Zo enthousiast, zelfs, dat ik Margje’s nieuwe boek Kater meekreeg! Examendeal is in paperback uitgegeven, en toendertijd was mijn commentaar dat het boek redelijk dun was, maar je toch voor een normale paperback betaalt, wat best jammer is. Blijkbaar kwam dat vaker voorbij en heeft Gottmer dat op deze manier opgelost. Nou, ik ben er blij mee!

IMG_20151222_161249.jpgNa Ineke’s kantoor liepen we een rondje door de hele uitgeverij. Van de vormgevers tot de editors tot de grote baas, ik heb ze allemaal (indien aanwezig, natuurlijk) een handje gegeven. Zo ook degene die de beslissing heeft genomen om de Grijze Jager uit te geven. Ik ben van mening dat zij daar een lintje voor zou moeten krijgen, dus natuurlijk vertelde ik dat ook. We raakten aan de praat, en ik herkende een boek (The Sin Eater’s Daughter) dat op haar bureau lag. Ik merkte op dat ik er goede dingen over had gehoord, en daar was ze het mee eens, maar het paste niet helemaal bij Gottmer, dus lag het op de afwijzen stapel. Toen de vraag of ik hem gelezen had, en of ik hem dan niet wilde hebben. Nou, dat hoef je me geen twee keer te zeggen!

We gingen verder, en ik zag vele wonderen (er is een kast met alleen maar Dikkie Dik boeken en knuffels en andere dingen erin. En een boekenkerstboom. En promotiemateriaal overal. Overal!), maar ik denk dat dat het magazijn/archief/het walhalla toch echt met stipt op één staat als we het over favoriete Gottmer plekken hebben. Want wow. Wow. Stel je even je woonkamer voor. Doe die dan keer drie à vier en vul hem met dozen materiaal en kasten vol boeken. Ja, dat lijkt me wel een goeie omschrijving.

Alle boeken die Gottmer ooit heeft uitgegeven waren daar ippaanwezig. Maar dan ook echt allemaal. Naast de Grijze Jager en Dikkie Dik boeken stonden ook boeken te pronken waar ik nog nooit van had gehoord, en die minimaal drie keer zo oud waren als ik. Dat was echt zo leuk om te zien!

Ineke besloot dat ik De Sleutel van Sleedoorn moet lezen (“Hij is zo spannend! En voor fans van de Grijze Jager.”), dus die kon ik ook mooi bij mijn stapeltje leggen. Want een stapel was het ondertussen wel! Ik had om eerlijk te zijn geen enkel boek verwacht, dus ik was zo verrast toen ik boekjes kreeg!

ipp

De boeken die ik meekreeg

Conclusie: mijn dag bij Gottmer was echt geweldig. Niet alleen ben ik binnen geweest, ook heb ik alle aanwezige werknemers ontmoet en heb ik haast het hele productieproces kunnen volgen. Bijna de volledige tijd dat ik daar was kreeg ik de glimlach niet van mijn gezicht. Hoe kon ik ook? Hier werkten mensen met precies dezelfde passie voor boeken als ik. Hoe kon het hier niet geweldig zijn?! Op de fiets naar huis heb ik ook echt hardop zitten juichen. De overburen keken me een beetje raar aan, maar ach. Het is niet elke dag dat je op bezoek gaat bij Gottmer!

Advertenties

Hungry Readers leesclub bespreekt Red Queen

Afgelopen vrijdag zat ik als een gek om kwart voor zes een bordje eten naar binnen te schrokken terwijl ik onhandig met een hand pagina’s van Red Queen van Victoria Aveyard probeerde om te slaan. Waarom? Simpel. Die avond was de leesclub van boekhandel Stevens in Hoofddorp, de Hungry Readers, waar we Red Queen gingen bespreen, en hij was dus echt nog niet uit!

Al vrij snel legde ik me erbij neer dat het gewoon niet ging lukken om het boek uit te krijgen. Ik moest om zeven uur in de boekhandel zijn, het was kwart voor zes, en ik moest nog 150 pagina’s. Als je dan ook nog eens met de fiets naar de bus moet, in de bus moet gaan zitten, ervoor moet zorgen dat je niet bij de verkeerde halte uitstapt, naar de winkel moet lopen en dan nog sociaal moet doen ook… Tja, nee, dat werd hem niet. Heel erg vond ik het om eerlijk te zijn ook niet, want ik vond Red Queen helemaal niet zo’n leuk boek. Ik moet nu nog een paar pagina’s, maar zodra hij uit is komt er een recensie online!

In de bus kwam ik een van de andere Hungry Readers tegen, dus we besloten om het laatste stuk samen te reizen. Dat was super gezellig, maar daardoor bleef ik dus ook steken op pagina 280 van de 388. Eenmaal uit de bus wandelden we naar de boekwinkel, waar een paar andere leden en Jenny (zij werkt in de winkel) al zaten te wachten. We gingen zitten, en eigenlijk meteen al werd duidelijk dat ik de enige was die het boek niet goed vond. Voordat we ook maar verder gingen mocht ik eerst mijn voorspellingen doen over de laatste honderd pagina’s van het boek. Een van mijn kritiekpunten was dat het erg voorspelbaar was, en dat werd maar weer bewezen door het feit dat de drie voorspellingen die ik deed helemaal klopten!

Het was heel leuk om over het boek te praten en om er in meer detail op in te gaan. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik veel aandachtiger lees dan de meesten. Ik let op elk klein detail, en voor mij moet elke plotlijn nut hebben. Anderen lezen juist veel meer op hun gemak, wat ik helemaal snap! Als je op foutjes gaat zitten letten, dan kom je ze ook vaker tegen en heb je ook de kans dat je een boek sneller niet leuk vindt. Maar dat aandachtige lezen maakt het voor mij juist leuk! Dat er dan vaker een boek tussen zit dat ik minder vind, ach, dat heb ik er voor over.

Naast het praten over wat we goed en minder goed aan Red Queen vonden, hebben we het ook over allemaal andere dingen gehad, zoals bijvoorbeeld TV shows en boeken. Aan het einde van de avond moesten we samen het boek voor de volgende keer kiezen, en tot mijn grote verbazing werd het mijn voorstel! Bij de volgende meeting gaan we dus het Bunkerdagboek/the Bunker Diary van Kevin Brooks lezen. Wat is dat boek een ultieme mindfuck, zeg, wow. Ik ben dan ook heel benieuwd naar wat iedereen ervan gaat vinden!

Toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Het originele plan was om terug te reizen met Joost, maar aangezien die stomme jongen moest werken en dus niet bij de leesclub bespreking was, moest ik alleen terug. De vorige keer was ik samen met Joost naar de leesclub, dus ik was bang dat het misschien awkward zou zijn om in mijn eentje te gaan, maar dat was helemaal niet het geval! De groep is hartstikke gezellig, en Jenny organiseerde het weer even goed als de vorige keer. De sfeer zat er goed in, want het is altijd leuk om met mensen te praten die een passie hebben voor dezelfde dingen als jij. Als je in de buurt van Hoofddorp woont zou ik je ook zeker aanraden om een keer te komen!

Stiekem zit ik echt heel hard te gniffelen met leedvermaak. Het einde van Bunkerdagboek is namelijk van een ongekend niveau, en de Hungry Readers hebben echt geen idee waar ze aan beginnen. Ik kan niet wachten op de volgende bijeenkomst om hun reacties te zien!

Zomerliefde schrijfwedstrijd Blossom Books & Hebban.nl

Zoals jullie wellicht allemaal al weten, heeft Blossom Books deze zomer in samenwerking met Hebban.nl een schrijfwedstrijd georganiseerd. Als schrijffanaticus en Blossom Books ambassadeur kon ik natuurlijk moeilijk niet meedoen. Ookal lag het thema me weer niet, net als bij de vorige schrijfwedstrijd (wat toen een reden was om niet mee te doen), besloot ik om er deze keer helemaal voor te gaan.

Ik brandde meteen helemaal los! Dee dag dat de wedstrijd online kwam heb ik in een keer 800 woorden geschreven in een tussenuur. Helemaal enthousiast mailde ik dit naar mezelf om er later die dag aan verder te werken. Maar later die dag werd morgen. Morgen werd volgende week. Volgende week werd de week erna, en voor je het wist was het de week voor de deadline en had ik echt nog niet meer dan die 800 woorden geschreven. Aangezien de opdracht was om het fragment af te schrijven in 2500 tot 3500 woorden weet je wel wat hier het probleem mee is.

Een paar dagen voor de deadline heb ik geloof ik nog rond de 300 woorden gescheven, maar ik kwam er gewoon echt niet uit. Waar ging mijn verhaal heen? Ik zat volledig vast en had geen idee meer wat er nu moest komen. De titel van de wedstrijd was namelijk zomer liefde, en ik vond dat ik te weinig woorden had om dit geloofwaardig neer te zetten. Dat is best wel eens mijn probleem met romantische boeken, moet je weten. Er is vaak sprake van insta-love, en daar geloof ik zelf niet zo in.

Maar wat moet ik dan, was de grote vraag. Ondertussen was het 31 augustus, de laatste dag dat je verhalen nog mocht inleveren. Ik had nog niet eens de helft van mijn verhaal, en totaal geen idee waar ik heen wilde. Dus toen ging ik nadenken. Zelf vond ik Lobsters niet zo’n leuk boek, dus ik probeerde eruit te pikken wat ik dan niet goed vond. Van dit lijstje probeerde ik juist een lijst met tegenovergestelden op te stellen. Zo had ik bijvoorbeeld insta-love, waar ik onsluimerende vriendschap tegenover zette. Of de miscommunicatie die centraal staat, waar ik probeerde alles meteen uit te spreken of überhaupt tussen de hoofdpersonen weinig dialoog te laten voorkomen. Zo kreeg ik steeds meer een beeld, en vanaf toen ging ik schrijven.

Had ik een doel voor ogen toen ik begon? Absoluut niet. Zou dat handig zijn geweest? Ik geloof van wel. Als ik dit stuk opnieuw zou mogen schrijven, zou ik dan wachten met schrijven tot ik wist waar het eindigde? Absoluut niet.

Ik schrijf eigenlijk nooit met duidelijke eindes voor ogen. Een punt waar ik naartoe werk is er vaak wel, maar ik probeer me zo veel mogelijk te laten leiden door de karakters en waar ze me heen brengen. Er is namelijk niets zo erg als een heel einde hebben, en er dan achter komen dat het eigenlijk helemaal niet logisch is voor je hoofdpersoon om die ene slechterik uit te dagen, waardoor alles in het water valt. Zelf kan ik een einde pas verzinnen als ik mijn karakters echt goed ken, en dat duurde bij mij even. Laten we zeggen 2300 woorden?

Als je je bedenkt dat mijn verhaal 2725 woorden had, dan is dit relatief laat. Voor mij echter leek het in elkaar te vallen als een puzzel. Ik zou niet eindigen met Nick en Willa die elkaar zouden kussen, nee. Ik ging voor een einde in de vorm van een gesprek dat je op twee manieren kan interpreteren. 1) Nick en Willa worden verliefd. 2) Nick en Willa worden vrienden. In principe kan je het verhaal op beide manieren lezen, waardoor ik me zelf best wel goed voelde over mijn einde.

Vorige week kwam de longlist online. Met knikkende knietjes stond ik op een straat in Londen omdat ik op examenreis was, naast een of andere make-up winkel omdat ze daar WiFi hadden, om te checken of het er al opstond. Ja, het was er al. Het laden van de pagina duurde veel te lang, en toen moest ik nog eens doorklikken naar een andere pagina. Mijn ongeduld had echt bijna een nieuw niveau van hoog bereikt, toen ik het zag staan. Mijn naam. (Valt het op dat we allemaal echt niet doorhadden dat een titel nodig was? Oeps)

Longlist
Eline Berkhout – Geen titel
Suze van Dam – Geluk bij een ongeluk
Sandra Hessels – Geen titel
Annerieke van der Krift – Ken ik jou?
Liz – Kakelende kippen en aanverwante zaken
Nimke – Lord of the wings
Jellie van Rheenen – Kiplekker
Melanie Smit – Geen titel
Mariëlle Tax – Geen titel
Marijke Vos – Geen titel 

Ik heb echt staan springen op straat, niet normaal. De Londenaren vinden me een beetje vreemd nu, maar ach, ik zou worden uitgegeven in een heus ebook. Dat mocht ik toch wel vieren?

De aanleiding van deze post is de uitslag die vandaag online kwam. De top drie, en dus de uiteindelijke winnaar, werden vandaag bekend gemaakt. Helaas zat ik hier niet bij, maar ik wil de top drie en de winnaar in het bijzonder super hard feliciteren! Jullie hebben het echt top gedaan, en ik weet zeker dat jullie verhalen geweldig zijn. Dat zullen we zien als het ebook uit is, ergens in november.

Ook ben ik ZO blij met het commentaar dat ik van de jury kreeg!

Eline Berkhout – Geen titel   
Het verhaal van Eline deed de jury denken aan een goede en leuke versie van de film Costa! Ze zette niet alleen de hoofdpersonages maar ook de voorbijgangers in het verhaal als echte mensen neer. Dit in weinig woorden en zonder de personages te generiek of standaard te laten worden. Bovendien koos ze slim voor een eenvoudig verhaalelement dat ze goed en netjes heeft uitgewerkt zonder uit te wijden naar onnodige verhaallijnen.

Geen idee waar die film over gaat, nooit van gehoord ook, maar nu moet ik hem natuurlijk kijken! Ik wil de jury heel erg bedanken voor dit commentaar, omdat het zeker iets voor mijn zelfvertrouwen heeft gedaan. Dit is totaal niet mijn genre, en ik heb ook nog nooit zoiets geschreven. Meestal is het iets historisch of dystopian, en als het dan eens vandaag de dag afspeeld is liefde wel het laatste ding waar mijn karakters zich druk om moeten maken. Daardoor is het echt ongelooflijk fijn om bevestiging te krijgen dat zelfs in een genre dat me niet ligt, ik nog steeds goed kan schrijven.

Het was erg leuk om te doen, en ik kan ook niet wachten om alle verhalen in de ebundel te zien, maar ik weet nu nog zekerder dat dit echt niet mijn genre is. Ik houd van magie, van plottwists, van actie scenes, en dat miste ik hier nog al. Maar dat is goed om te weten, toch?

Mijn doel was om de top 10 te halen. Top 3 zou leuk zijn, winnen geweldig, maar het grote doel was top 10. Daarna zou ik ook niet meer teleurgesteld zijn als ik de rest niet had gehaald, had ik met mezelf afgesproken. Gelukkig klopte dit ook helemaal! Natuurlijk had ik graag willen winnen, maar ik merk dat ik eigenlijk vooral blij ben voor degene die gewonnen heeft, zelfs als ik haar niet ken! Nog maals gefeliciteerd met je overwinning, Suze! Maar weet wel. Als de volgende schrijfwedstrijd een fantasy-thema heeft, lust ik je helemaal rauw 😉