Hungry Readers leesclub bespreekt Red Queen

Afgelopen vrijdag zat ik als een gek om kwart voor zes een bordje eten naar binnen te schrokken terwijl ik onhandig met een hand pagina’s van Red Queen van Victoria Aveyard probeerde om te slaan. Waarom? Simpel. Die avond was de leesclub van boekhandel Stevens in Hoofddorp, de Hungry Readers, waar we Red Queen gingen bespreen, en hij was dus echt nog niet uit!

Al vrij snel legde ik me erbij neer dat het gewoon niet ging lukken om het boek uit te krijgen. Ik moest om zeven uur in de boekhandel zijn, het was kwart voor zes, en ik moest nog 150 pagina’s. Als je dan ook nog eens met de fiets naar de bus moet, in de bus moet gaan zitten, ervoor moet zorgen dat je niet bij de verkeerde halte uitstapt, naar de winkel moet lopen en dan nog sociaal moet doen ook… Tja, nee, dat werd hem niet. Heel erg vond ik het om eerlijk te zijn ook niet, want ik vond Red Queen helemaal niet zo’n leuk boek. Ik moet nu nog een paar pagina’s, maar zodra hij uit is komt er een recensie online!

In de bus kwam ik een van de andere Hungry Readers tegen, dus we besloten om het laatste stuk samen te reizen. Dat was super gezellig, maar daardoor bleef ik dus ook steken op pagina 280 van de 388. Eenmaal uit de bus wandelden we naar de boekwinkel, waar een paar andere leden en Jenny (zij werkt in de winkel) al zaten te wachten. We gingen zitten, en eigenlijk meteen al werd duidelijk dat ik de enige was die het boek niet goed vond. Voordat we ook maar verder gingen mocht ik eerst mijn voorspellingen doen over de laatste honderd pagina’s van het boek. Een van mijn kritiekpunten was dat het erg voorspelbaar was, en dat werd maar weer bewezen door het feit dat de drie voorspellingen die ik deed helemaal klopten!

Het was heel leuk om over het boek te praten en om er in meer detail op in te gaan. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik veel aandachtiger lees dan de meesten. Ik let op elk klein detail, en voor mij moet elke plotlijn nut hebben. Anderen lezen juist veel meer op hun gemak, wat ik helemaal snap! Als je op foutjes gaat zitten letten, dan kom je ze ook vaker tegen en heb je ook de kans dat je een boek sneller niet leuk vindt. Maar dat aandachtige lezen maakt het voor mij juist leuk! Dat er dan vaker een boek tussen zit dat ik minder vind, ach, dat heb ik er voor over.

Naast het praten over wat we goed en minder goed aan Red Queen vonden, hebben we het ook over allemaal andere dingen gehad, zoals bijvoorbeeld TV shows en boeken. Aan het einde van de avond moesten we samen het boek voor de volgende keer kiezen, en tot mijn grote verbazing werd het mijn voorstel! Bij de volgende meeting gaan we dus het Bunkerdagboek/the Bunker Diary van Kevin Brooks lezen. Wat is dat boek een ultieme mindfuck, zeg, wow. Ik ben dan ook heel benieuwd naar wat iedereen ervan gaat vinden!

Toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Het originele plan was om terug te reizen met Joost, maar aangezien die stomme jongen moest werken en dus niet bij de leesclub bespreking was, moest ik alleen terug. De vorige keer was ik samen met Joost naar de leesclub, dus ik was bang dat het misschien awkward zou zijn om in mijn eentje te gaan, maar dat was helemaal niet het geval! De groep is hartstikke gezellig, en Jenny organiseerde het weer even goed als de vorige keer. De sfeer zat er goed in, want het is altijd leuk om met mensen te praten die een passie hebben voor dezelfde dingen als jij. Als je in de buurt van Hoofddorp woont zou ik je ook zeker aanraden om een keer te komen!

Stiekem zit ik echt heel hard te gniffelen met leedvermaak. Het einde van Bunkerdagboek is namelijk van een ongekend niveau, en de Hungry Readers hebben echt geen idee waar ze aan beginnen. Ik kan niet wachten op de volgende bijeenkomst om hun reacties te zien!

Op avontuur naar boekhandel Stevens

Pas op: Dit is een beschrijving van mijn reis/”avontuur” naar boekhandel Stevens. Als je liever gewoon over boeken leest, scroll naar beneden tot je de tekst onder de dikgedrukte zin vindt.

Heb je wel eens zo’n plan dat zo raar is dat je denkt, dat gaat nooit lukken, maar dan opeens ben je het toch aan het uitvoeren? Om eerlijk te zijn gebeurt dit mij nooit. Tot donderdag 12 november, dan. Toen bevond ik mezelf opeens in de bus naar Hoofddorp, terwijl ik over niet al te lange tijd moest oppassen.

Laat ik bij het begin beginnen. Zoals jullie allemaal wel weten was Julie Kagawa twee weken geleden in Nederland. Omdat zij ook in boekhandel Stevens was, besloot de boekhandel om drie Julie Kagawa pakketten te verloten. Natuurlijk deed ik enthousiast mee, want ja, gratis boeken. Eigenlijk was ik het alweer helemaal vergeten, totdat ik een mailtje kreeg. Ik had gewonnen!

Toen ontstond er dus een probleem. Ik moest de boeken gaan ophalen in de boekhandel, maar Hoofddorp is niet om de hoek. Ik moest sowieso +-1.5 uur uittrekken voor alleen de busreis. Wanneer zou ik dat moeten doen dan, als ik elke dag pas na 4 uur thuis was, en plannen had in alle weekenden? Had ik een superleuk pakket gewonnen, kon ik het niet eens komen ophalen!

De oplossing kwam zich aandragen in de vorm van een projectdag. Op donderdag zou ik om 12:30 uit zijn. In principe kon ik dan racen naar de bushalte, naar de winkel lopen, het pakket halen, teruglopen en weer terug in Haarlem zijn voordat ik om 15:30 moest oppassen. Het was krap, helemaal als je je realiseert dat ik echt geen richtingsgevoel heb en dus sowieso zou verdwalen in Hoofddorp, maar het was ook maar een plan. Alsof ik het echt zou doen.

Nou, ja dus. Donderdag ochtend werd ik wakker met een gevoel, en dit gevoel spoorde me aan om al om 12:15 in de bus te zitten (lang leve niet-uitlopende projectdagen). Alles wat ik wist was dat dit de goeie bus was richting Hoofddorp, maar waar ik eruit moest… Dit is ongeveer het punt dat ik jullie ga vertellen dat als je ooit met de bus ergens heengaat, je beter eerst kan uitzoeken waar hij allemaal stopt. Zo had ik veel dichterbij de winkel kunnen uitstappen, maar nee, ik moest en zou eruit bij het station.

Natuurlijk liep ik ook met een enorme omweg naar de winkel. Want ja, waarom zou je afslaan en er recht op aflopen als je ook rechtdoor kan en er met een boog omheen gaat? Zo heb ik dus half Hoofddorp gezien, en heb ik het Winterland festival ding mogen aanschouwen. Allemaal onmisbaar, natuurlijk. Deze omweg maakte me echter helemaal niet uit, want wat voelde ik me avontuurlijk! Blijkbaar heb ik niet heel veel nodig om mezelf helemaal cool te vinden, dit bewijst het maar weer.

Eindelijk, na minimaal een half uur gelopen te hebben (de wandeling is, als je goed loopt, zo’n 10 minuten), kwam de winkel in beeld. Ik kon wel huilen van geluk! Eerst zocht ik een boek uit, want ik had een boekenbon en was nu al zo ver gekomen dat ik vond dat ik dat wel mocht van mezelf, en bij de kassa haalde ik daarna mijn pakket op. Helemaal gelukkig, en met een linnen tasje aan elke schouder, wandelde ik weer terug naar de bushalte.

Ik ben helemaal naar het station gelopen en heb daar moeten wachten op de bus. Toen de bus eindelijk ging rijden kwam ik tot een schokkende realisatie; de bus stopte ook letterlijk naast de boekwinkel! Conclusie: Beter research doen naar waar je in de bus moet stappen.

All in all is er donderdag niet heel veel gebeurd. Ik ben in een bus gegaan, naar de boekwinkel, weer in de bus, en ik kwam dik op tijd (14:40, AWW YEAH) aan waar ik moest zijn. Maar toch voelde het als een avontuur, hoor! Zo was er in de bus een man die naast me ging zitten, terwijl de rest van de bus letterlijk leeg was, en iedere keer met zijn arm mijn arm aanraakte. Ik heb de longen uit mijn lijf gekucht, net zo lang totdat hij ergens anders ging zitten. Want ja, zo doe je dat. Het klinkt misschien stom, maar het idee om zomaar in een bus te stappen is toch best wel spannend. Ik realiseerde me maar weer dat ik eigenlijk overal heen kan, en dat als ik volgend jaar ga studeren dit ook vaker gaat gebeuren. Voor veel mensen is zo’n trip waarschijnlijk heel normaal, maar ik voelde me echt even een avonturier.

En ik heb boeken nu!

In het pakket zitten een aantal super leuke dingen. Als eerste, dat is je waarschijnlijk meteen wel opgevallen, de volledige Blood of Eden trilogie met de mooie Engelse covers! Ze glimmen! Ik heb nog nooit een Julie Kagawa boek gelezen, moet ik toegeven, maar nu ik deze schatjes heb gaat daar sowieso snel verandering in komen. Verder zit er nog een T-Shirt van de Talon serie in, boekendrop en een Talon armbandje. Aangezien ik die al heb, gaat die ook naar de winnaar van de Six of Crows winactie!ipp

Ik ben er zeker voor om vaker op avontuur te gaan. Binnenkort misschien een impromptu dagje Amsterdam? De mogelijkheden zijn eindeloos, en dat maakt het juist zo leuk. Eline de Avonturier. Klinkt wel lekker, toch?