Boekrecensie – The Tournament at Gorlan – The Ranger’s Apprentice: The Early Years #1

Iedereen die mij goed kent weet dat ik van John Flanagan houd, en niet een klein beetje ook. Zeg maar gerust dat ik een lichtelijke obsessie met zijn boeken heb. Zo heb ik de 12 Grijze Jager boeken in het Nederlands, deel 7 en een bind-up van 1&2 in het Engels en 1-5 van Broederband in het Nederlands EN Engels. Dat zijn 24 boeken. Verder ben ik al drie keer naar de Grijze Jager dag geweest, en won ik zelfs een keer de verkleedwedstrijd. Ik weet het, het is erg. Toen ik hoorde over deze nieuwe serie, dus, pre-orderde ik het boek het moment dat het kon. Na maanden wachten was het dan eindelijk oktober en kwam mijn prachtige Engelse hardcover binnen. Wat ik ervan vond? Dat lees je hier!

51qvq1wsmpl-_sy344_bo1204203200_Het verhaal begint direct na het korte verhaal De man uit Hibernia. Dit is de tijd voor Will überhaupt geboren was. Crowley en Halt zijn vrienden geworden, en dat is maar goed ook, want ze hebben elkaar hard nodig om Morgarath te stoppen. Hij is geïnfiltreerd in het jagers corps, en doet er alles aan om de Grijze Jagers van binnen uit te vernietigen. Om hem te stoppen gaan Crowley en Halt op zoek naar een aantal jagers die, net als Crowley, de dupe zijn geworden van Morgarath’s plannen om de jagers, maar ook de kroonprins, in een slecht daglicht te stellen. Ze moeten naar Gorlan om tijdens het jaarlijkse toernooi Morgarath te ontmaskeren. Maar zijn ze met genoeg man, en is er genoeg tijd? Wie zal het zeggen.

 

Nederlandse Titel: Het Toernooi van Gorlan (De Grijze Jager: De Vroege Dagen #1) (Gottmer) (NOG NIET VERSCHENEN, verschijnt in februari 2016) (ISBN: 9025760961)

Engelse titel: The Tournament at Gorlan (Ranger’s Apprentice: The Early Years #1) (Philomel Books) (ISBN: 0399163611)

Score: 9,5/10

Op een feels-schaal van wiskunde huiswerk (1) tot de Captain America: Civil War trailer (10), hoeveel feels: 9,5 (Echt, als ik ergens om had moeten huilen dan was dit een 10 geweest)

Ik heb het schrijven van deze recensie al heel lang uitgesteld. Al meer dan vijf keer heb ik de pagina geopend, alvorens er naar te staren en hem maar weer te sluiten. Hoe kon ik nou mijn mening gaan geven over dit boek, als ik al lang niet meer objectief naar John Flanagan’s werk kan kijken? Ik geloof dat ik tot nu toe pas een van zijn boeken geen vijf sterren gaf, en toen waren het er vier. Dus in hoeverre zou iemand iets aan deze recensie hebben? Maar toen realiseerde ik me iets. Ik had misschien een obsessie, en ik kon misschien niet meer objectief zijn, maar dat heeft een reden. Als ik nou over die reden schrijf, hebben we misschien toch wat! Zo gezegd, zo gedaan.

Graag zou ik willen beginnen met de personages. Als Flanagan ergens om bekend staat, dan zijn het wel zijn vele uiteenlopende personages. Halt, bijvoorbeeld, is voor iedereen die de Grijze Jager boeken gelezen heeft in een woord te beschrijven: chagrijnig. Maar achter elk personage zit zo veel meer. Ze zijn ontzettend gelaagd, helemaal voor een boekenserie die eigenlijk geschreven is voor kinderen, en dat maakt het juist zo leuk om te lezen. Ook in dit boek weer was er geen gebrek aan interessante personages. Vooral leuk is dat dit boek zich flink wat jaren voor Grijze Jager boek 1 afspeelt. Dit betekent dat alle personages uit de serie nu zo’n twintig jaar jonger zijn. Je kent ze natuurlijk alleen als ervaren volwassenen, dus het is heel interessant om te zien hoe deze personages die ervaring opdoen.

Wat was dit boek een feest van herkenning, zeg. Iedere plek die de Jagers bezochten, iedere persoon die ze ontmoetten, bijna allemaal ken je ze wel. Zo gaan Halt en Crowley op bezoek bij een jonge baron Arald en komen ze de Jager tegen die Will in Grijze Jager deel 5 leert muzikant te zijn voor een opdracht, maar vooral belangrijk is dat in dit deel Morgarath nog baron is. Grijze Jager boek 1 begint jaren na de verbanning van Morgarath, dit boek verklaart die verbanning. Het is zo leuk dat die legende, die vooral in de eerste paar boeken centraal staat, eindelijk goed verteld wordt!

Natuurlijk is er wel een klein minpuntje waardoor ik het boek niet volle punten kon geven. Crowley vindt op een gegeven moment een lijst met 12 namen, waar hij zegt zelf ook op te staan. Dan gaan ze de rest van het boek op zoek naar de 12 mannen die op de lijst staan. Ja, die las je goed. Op de lijst staan 11 namen plus die van Crowley, maar Crowley gaat er 12 zoeken. En hij vindt er ook 12! Misschien heb ik een bepaald zinnetje niet helemaal goed gelezen en stonden er 13 namen op de lijst, of stond Crowley er niet op, maar voor zover ik weet is dit niet het geval. Dit irriteerde me om eerlijk te zijn best wel, vandaar dus dat halve puntje aftrek, maar dat doet niet af aan het feit dat dit boek geweldig is!

Ik zou dit verhaal zeker aanraden aan alle Grijze Jager fans, omdat het zeker een toevoeging aan de serie is. Ja, beste mensen, een prequel die daadwerkelijk wat toevoegt. Ik was ook verrast! Je moet alleen niet denken dat, omdat het een prequel is, je hem voor deel 1 van de Grijze Jager serie moet lezen. Dit boek bevat namelijk spoilers over iemands verleden, die je in de normale serie pas in boek 8 ontdekt. Wees dus gewaarschuwd! Ook gaat dit boek direct verder na het korte verhaal De man uit Hibernia, die in boek 11 staat, dus je doet er ook goed aan om die eerst te lezen.

Tja, wat kan ik verder nog over dit boek zeggen, behalve dat het goed was? Flanagan is, in mijn ogen, een absoluut genie, en dit boek bewijst dat maar weer eens. Ik kan dus ook niet wachten op deel 2 van deze prequel duology!

Advertenties

Filmrecensie – Spy

Het is herfstvakantie, en je hebt niks te doen. Je kijkt naar je laptop, en je weet dat je een film wilt kijken. Maar welke dan? Alles is of te saai of te stom of te Amerikaans, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Na goed nadenken kom je op comedy uit. Maar welke dan? Inderdaad, dan klik je maar op het eerste dat je toevallig tegenkomt. In mijn geval was dit Spy.

Toen Susan Cooper bij de CIA ging dacht ze dat haar leven een stuk spannender zou worden. Maar hier zit ze dan als analyst, in de kelder van het gebouw, instructies in het oor van agent Fine te fluisteren. Helpt natuurlijk ook niet dat ze een enorme crush op hem heeft. Als Fine tijdens een missie echter uitvalt, is er maar een manier om dit op te lossen; Susan valt als enige totaal niet op, en moet diep undercover om de missie tot een goed einde te brengen. Natuurlijk gaat dit niet van een leien dakje, en Susan begint steeds meer te twijfelen of ze dit spannende leven überhaupt wel wil. Maar, helaas voor haar, als je er eenmaal inzit kom je er niet gemakkelijk meer uit, en ze wordt meegetrokken in een complot dat veel groter blijkt dan gedacht.

Score: 8.25/10

Op een feels-schaal van het weerbericht (1) tot huilen van het lachen om Sheldon Cooper (10), hoeveel feels: 9 (Ik heb echt in tijden niet zo gelachen, niet normaal)

Wat een ongelooflijk grappige film. Ik denk dat ik deze recensie niet anders kan beginnen dan met die opmerking. De laatste tijd merk ik heel erg dat Hollywood totaal niet mijn smaak in humor deelt. Het mag van mij allemaal wel wat groffer hier en daar, het hoeft niet zo keurig te zijn. Daarom verwachte ik ook niet al te veel van deze film, maar ik moet bekennen dat ik echt bijna van mijn stoel gevallen ben van het lachen!

En dan was het plot ook nog eens ijzersterk! Maar al te vaak staat bij een comedy het plot ondergeschikt aan de grap. Hoe het ook zij, die ene opmerking moet gemaakt worden, of dat ene karakter moet op hilarische wijze ergens vanaf vallen. Op zulke momenten maakt het dan gewoon niet uit dat het nergens op slaat binnen het verhaal. Spy had dit probleem helemaal niet. In plaats van eerst grappen schrijven en dan een verhaal eromheen te verzinnen, kwam heel duidelijk naar voren dat het tegenovergestelde gebeurd is. Er zaten zelfs een paar plottwists in de film die ik echt niet aan zag komen!

Ook was het acteerwerk uitstekend. Niet alle acteurs kende ik. Of, moet ik zeggen, ik kende 1 acteur van haar werk, en daar was ik eigenlijk al heel erg trots op. Rose Byrne, zij speelt de bad-guy, vind ik echt een geweldige actrice. Zij was een tijdje mijn droomcast voor de hoofdpersoon in het boek dat ik schrijf, dus ik heb naar eindeloos veel GIFs van haar gekeken om inspiratie op te doen. Daarom was ik ook heel erg blij dat ze een veel grotere rol had dan ik dacht! Melissa McCarthy (speelt Susan Cooper) heb ik wel eens van gehoord, maar voor deze film wist ik eigenlijk niet wie ze was. Positief verrast, en ik ga zeker meer films van haar kijken! En Jude Law als Fine. Jude Law is echt zo’n bekende naam, maar volgens mij heb ik nog nooit iets met hem gezien? *insert 5 minuten pauze om Jude Law te googlen* Ohmijngod, hij speelt Watson in de Sherlock Holmes films! Okay, Jude Law is bae.

Natuurlijk waren er een paar minpuntjes. Zo waren er wel stukken die echt op z’n Hollywood’s zwaar overdreven waren, waar ik me aan kan storen omdat het gewoon niet grappig is. Ook is er een bepaalde scene die volledig in het teken staat van het geslachtsdeel van een van de criminelen waar Susan achteraan zit, en dat was gewoon zo onnodig? Misschien leuk voor puberende jongetjes van 13, maar nee, niet mijn ding.

Over het algemeen ben ik uiterst positief verrast! Dit is een van de eerste Hollywood kaskraker comedies die ik ook echt grappig vind, dus dat is zeker een applausje waard. De film zit goed in elkaar en haalt zijn kracht niet alleen uit humor maar ook uit een goed plot, wat heel fijn keek. Daarom is deze film zeker een aanrader als je houdt van films die zichzelf niet zo serieus nemen. Of gewoon als je graag weer eens wat anders kijkt, want anders is het zeker!

Boekrecensie – De Ravenjongens – The Raven Cycle #1

Ik zal eerlijk zijn. Toen ik dit boek uit de mediatheek leende op school verwachtte ik er niet heel veel van. Gedeeltelijk kwam dit door de enorme hype rond dit boek. Ik sta erom bekend om qua mening volledig tegen hypes in te gaan, moet je weten, en het is niet zeldzaam dat ik een van die weinige 1 of 2 sterren recensies schrijf op dat hele populaire boek. Grotendeels, echter, kwam het door die ene zin waar het marketing team maar al te trots op was: “Zolang ze zich kan herinneren heeft de familie van Blue haar verteld dat als zij haar ware liefde kust, hij zal sterven.” Dit concept sprak me niet aan om meerdere redenen. Ik ben nou ondertussen wel klaar met het hele starcrossed lovers idee. Het was leuk in de Hongerspelen, maar kom op. Hoeveel relaties gaan nog op een dramatische wijze uit elkaar gerukt worden? En het irriteerde me een beetje dat het woord ‘hij’werd gebruikt aan het einde van de zin, alsof vaststaat dat Blue’s grote liefde een man is. De auteur spreekt veel in panels over diversiteit in boeken, waaronder ook seksuele geaardheid valt, dus ik vond dit een vreemde keuze van de uitgeverij.

Midden in de nacht bij een vervallen kerk zitten zodat je tante de geesten van de toekomstige doden kan zien. Voor Blue Sargent is dit totaal niet vreemd. Met een familie vol helderzienden staat zij eigenlijk nergens echt meer van te kijken, totdat zij zelf een geest ziet. Blue is namelijk, als enige van haar familie lijkt het wel, niet helderziend. En als je als niet-helderziende een geest ziet op Sint-Marcus avond kan dat maar twee dingen betekenen. Een, het is je ware liefde. Twee, jij dood hen. De geest is niet zomaar iemand. Het is een jongen genaamd Gansey, een leerling op de privéschool Aglionby. De leerlingen daar worden Ravenjongens genoemd, en Blue heeft zich altijd voorgenomen niets met hen te maken te hebben. Maar als ze Gansey en zijn vrienden ontmoet en hoort van hun queeste kan ze er niets aan doen; voor ze het weet wordt ze meegezogen in een magische zoektocht naar een eeuwenoude slapende Schotse koning. De tijd dringt echter, want een belangrijk detail mogen we niet over het hoofd zien. Dat Blue Gansey’s geest zag betekent dat hij binnen een jaar dood is.

Nederlandse titel: De Ravenjongens (Moon)

Engelse titel: The Raven Boys (Scholastic)

Auteur: Maggie Stiefvater

Score: 9/10

Op een feels-schaal van boodschappen doen (1) tot alle NCIS scenes met Kelly (10), hoeveel feels: (Ik heb echt half in elkaar gedoken gezeten om bepaalde scenes, maar bij lange na niet het hele boek. Dat was wel een beetje jammer)

Deze eerder genoemde negativiteit zette ik allemaal van me af, want iets aan dit verhaal intrigeerde me wel. Dat, en mijn beste vriendin zou het boek ook lezen die vakantie. Ik leende hem eigenlijk vooral zodat we iets zouden hebben om over te praten na de zomer. En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan, want wat was dit boek geweldig! Het had ook echt amper iets te maken met het zoenen van Blue’s ware liefde. Waarom het marketing team er zo dol op was? Geen flauw idee.

Je kan niet over dit boek praten zonder de ongelooflijke ontwikkeling en diversiteit van deze karakters te bespreken. Want holy shizzle, deze karakters. Allen staan ze als een huis, en zelfs als je ze niet leuk vindt kan je niet ontkennen dat het goede karakters zijn. Waar ik Blue bijvoorbeeld drie keer niks vind, merk ik wel dat dit komt door persoonlijke smaak en niet door onderontwikkeling. En de Ravenjongens dan. My gosh, de Ravenjongens. Elk van de jongens heeft een eigen verhaal, een eigen motivatie, en ze intrigeerden me. Vooral Adam. En Ronan. En Noah. En Gansey. Ja, ik weet dat dat ze allemaal zijn, laat me!

Naast de karakters waren er nog zo veel dingen die goed waren aan dit boek. De locatie, een klein dorpje, verdween niet naar de achtergrond maar stond centraal in het plot. Dat is iets wat niet vaak gebeurd in YA, en het was verfrissend. Het plot was goed opgebouwd waardoor de spanning ook steeds een stukje werd opgevoerd. Echt spannend kan je dit boek niet noemen, en toch waren er bepaalde scènes waar ik het boek even dichtdeed omdat mijn hart het niet aankon. Nou moet ik toegeven dat dit dus waarschijnlijk aan mij lag, maar mijn punt blijft staan. En de schrijfstijl. De fenomenale, prachtige schrijfstijl. Alleen door de schrijfstijl al wil ik meer Maggie Stiefvater boeken lezen!

Zeggen dat dit boek perfect was zou echter een leugen zijn. Van veel mensen, waaronder die beste vriendin dus, hoor ik dat het boek nogal verwarrend is. Het verhaal begint meteen, zonder veel uitleg, en het gaat ervan uit dat je het maar gewoon volgt. Ook al had ik hier zelf geen probleem mee kan ik me er wel in vinden en snap ik ook zeker waarom dit voor velen een obstakel is. Daarnaast had ik dus niet veel met de hoofdpersoon, of met haar familie in het algemeen. Natuurlijk waren er kleine irritaties hier en daar, maar die kan ik me oprecht niet eens meer herinneren omdat ik meteen daarna al weer in de ban van het verhaal was. Al met al dus een leuk boek dat bekijken zeker waard is. Oh, en negeer de eerste zin van de beschrijving, alsjeblieft. Typisch gevalletje vreemde marketing. Dit is een geweldig boek met sterke karakters, een goed verhaal en fascinerende magie. Niet alleen een zoenboek, dus.

Boekrecensie – the Isle of the Lost – Descendants #1

Dit boek wil ik al best wel een tijdje lezen. Sinds het zien van de film die bij dit boek hoort, Disney’s Descendants, kon ik eigenlijk niet wachten om meer te horen over de karakters. Toen ik dit boek dus zag in de Disney Store in Londen, zoals je kan lezen in mijn Londen Bookhaul, wist ik niet hoe snel ik het moest kopen. Was het wat ik ervan had verwacht?

Allen kennen we “en ze leefden nog lang en gelukkig”, maar wat gebeurt er na het einde van het sprookje? Dat is makkelijk; de slechterikken worden met z’n allen op Dwaaleiland gedumpt waar ze verdoemd zijn de rest van hun leven te wonen. Zo ook de kinderen van deze slechterikken. Mal (Maleficent), Evie (Evil Queen), Jay (Jafar) en Carlos (Cruella de Vil) kunnen in de verste verte niet met elkaar opschieten, maar als er iets op het afgeschermde, magieloze eiland gebeurt slaan ze de handen ineen om op onderzoek uit te gaan. Natuurlijk is ook prins Ben, de zoon van Belle en het Beest, van de partij in Auradon, het land van de goeden. Twee groepen die niet veel met elkaar te maken hebben. Of lijkt dit alleen maar zo? 

Engelse titel: the Isle of the Lost (Parragon)

Nederlandse Titel: Dwaaleiland (Best of YA)

Auteur: Melissa de la Cruz

Score: 3/10

Op een feels-schaal van de afwas (1) tot Sam en Dean bro-hugs in Supernatural (10), hoeveel feels: (Ik had zo gehoopt op een feel-good boek, net als de film, maar dat was het niet. Het was gewoon… Niks)

Zoals misschien wel van mijn scores af te leiden valt was dit boek niet helemaal mijn ding. Ik verwachte er best wel veel van, en misschien is dat juist wel het probleem geweest. Als ik het boek in een kast in de boekwinkel mocht zetten, zou ik het bij 9+ plaatsen en niet bij YA. Hierdoor vond ik het ook nogal vreemd dat de vertaling door Best of YA is gedaan, waardoor je dus toch een hele andere indruk van het boek krijgt.

Ik denk dat ik eens met de karakters ga beginnen. Want van karakterontwikkeling viel eigenlijk niet echt te spreken. Als lezer kreeg je enig inzicht in waarom Mal bijvoorbeeld deed wat ze deed, maar dit inzicht in de vorm van een of twee zinnen werd erna continu opnieuw gebruikt. Er kwam verder gewoon geen ontwikkeling meer bij, de auteur bleef haar eerdere woorden herhalen in plaats van iets nieuws in te brengen, en dat vond ik heel erg jammer. Ook waren de karakters nou niet bepaald consistent. Het ene moment is sympathie het ergste wat ze kunnen bedenken, het volgende vinden ze het erg voor de ander hoe ze behandeld worden door hun ouder, en dan is het weer terug naar zeggen dat al het goeie slecht is. Ik snap dat mensen niet uit zichzelf slecht zijn en het leren, maar het voelde alsof de karakters niet helemaal meer klopten.

Natuurlijk moet ik het ook nog even over het plot hebben. Of beter gezegd, de afwezigheid van een plot. De eerste helft van het boek gebeurde er eigenlijk niet heel veel. Het was vooral “toen ik 6 was, ben ik als enige van het eiland niet op een feestje uitgenodigd. Daarom ben ik nog steeds boos op degene die het feestje gaf en wil ik dat er slechte dingen met haar gebeuren.”. Dan, na pagina 200 van de 320, bedenkt de auteur zich opeens dat er ook nog een avontuur moet zijn, dus gaan de vier hoofdpersonen hals over kop op reis om een object terug te krijgen. Dit kwam echt volledig uit de lucht vallen, en dan niet op een goeie manier.

Er was meer dan genoeg dat niet uit de lucht kwam vallen, maar helaas was dat dus ook niet op een goeie manier. Man, wat was er veel foreshadowing. Tijdens het lezen heb ik gewoon meerdere keren hard met mijn ogen zitten rollen omdat de antwoorden op de problemen die de karakters hadden eerder in het boek al eens genoemd waren. Hierdoor voelde ik helemaal niets tijdens deze scenes, die spannend bedoeld waren, wat zonde was.

De worldbuilding was zo afgezaagd als maar kon, eigenlijk. De slechterikken krijgen alleen maar het eten dat de goeierikken niet meer willen. Hierdoor eten ze dus alleen maar beschimmelde etenswaren. Naast het feit dat je hier gewoon niet op kon overleven, vond ik dit ook gewoon ronduit vaag. Na 20 jaar hebben ze op dat eiland nog steeds niet bedacht dat je ook zelf eten kan verbouwen? En moet je echt op bijna elke pagina herhalen dat er wormen in de appels zitten en dat het brood beschimmeld is en dat alles eigenlijk gewoon niet te eten is? Het was gewoon zo… Nou ja, precies hoe een kind zich dit voor zou stellen.

Als laatste moet ik het nog even over prins Ben hebben, want ja, prins Ben. In de film is hij essentieel voor het plot en gebeuren er ook daadwerkelijk nuttige dingen met hem. In het boek was het totaal het tegenovergestelde. Iedere keer dat er een hoofdstuk over prins Ben was dacht ik weer, “Oh ja, jij bent er ook nog”. Zijn plotlijn voelde geforceerd en totaal onnodig, wat het boek alleen maar langer maakte.

Dit boek is prima voor iets jongere kinderen, maar ik merk dat ik er zelf iets totaal anders van had verwacht. Hierdoor ben ik ook erg blij dat ik eerst de film heb gezien en toen pas het boek las, want ik denk niet dat ik na dit boek de film gekeken zou hebben. Anderzijds denk ik ook dat ik het boek minder leuk vond omdat ik de film eerst heb gezien en dus al een zeker beeld had van karakters en situaties.

Jammer, en totaal niet wat ik ervan had verwacht. Waarom dit boek bij Young Adult staat is me ook een volledig raadsel. Als ik vijf-zeven jaar jonger was geweest had ik het misschien wel leuk gevonden, maar dit is volgens mij gewoon een typisch gevalletje van overhype. Opnieuw, jammer!

Filmrecensie – Pan

Sinds het kijken van de eerste trailer een hele tijd geleden wil ik de film Pan al zien. Hoe veel negatieve recensies er ook binnenkwamen, ik moest en zou naar de bioscoop gaan om zelf een mening te vormen. Dus toen mijn ouders naar een film wilden omdat we vakantie hebben, wist ik natuurlijk niet hoe snel ik met deze op te proppen kon komen.

Pan’ is het verhaal over een jongen, Peter, die in de tijd van de Tweede Wereldoorlog in een weeshuis in Londen leeft. Naast de capriolen van de verschrikkelijke nonnen is er eigenlijk niet veel actie in zijn leven, tot Peter op een nacht ontvoerd wordt naar Neverland. Daar komt hij erachter dat hij niet zomaar een jongen is, maar precies bij de beschrijving past van de uitverkorene die de slechte piraat Blackbeard zal verslaan en Neverland zal teruggeven aan de elfjes. Samen met James Hook, een man die net als Peter als wees naar Neverland werd gebracht, en Tiger Lily, een prinses van de inheemse stam van het Neverwoods, begint hij aan deze taak. Maar is hij eigenlijk wel de jongen van de voorspelling, en kan hij wel doen wat er van hem wordt verwacht?

Score: 7,5/10

Op een feels-schaal van wiskunde huiswerk (1) tot Fred en George in de Relieken van de Dood (10), hoeveel feels: (Er was even een spannende bijna-tearjerker, maar die was ook al weer snel voorbij. Ik werd eigenlijk vooral vrolijk van deze film, vandaar een 5 en niet lager. Vrolijkheid is immers ook een gevoel)

Na het zien van deze film vraag ik me oprecht af waar al die slechte recensies vandaan komen. Je kan Pan zien als een soort prequel van het welbekende Peter Pan verhaal, en persoonlijk vind ik dat het die rol uitstekend vervuld. Natuurlijk week het verhaal op sommige punten van het originele verhaal af, maar voor mij was dit niet storend en juist wel een verrijking van het verhaal.

Er wordt veel gezegd over de special effects en hoe deze beter hadden gekund. Daar ben ik het tot een zeker punt mee eens. Ja, er waren momenten dat het een beetje opviel dat er werd gefilmd met een greenscreen, en de animatie van de vogels was niet helemaal geweldig. Maar daarnaast? Er was zo veel prachtigs om te zien! Het uitzicht vanaf de rand van het eiland bijvoorbeeld, of de geniale details op de krokodil, of de zwevende bubbels water met zwemmende vissen erin. Niet alles kan even perfect uitgevoerd worden, en de makers van deze film compenseren met gemak door ongelooflijk veel prachtige beelden te geven.

Natuurlijk moet ik ook nog even wat zeggen over de casting. Veel critici klagen over het feit dat er nou niet echt een sterrencast was, wat waar is. Hugh Jackman als Blackbeard was de meest opvallende grote naam, met Cara Delevingne en Amanda Seyfried die kleine bijrolletjes vervulden. Maar om eerlijk te zijn had ik hier totaal geen probleem mee! De jongen die Peter speelde vond ik echt geniaal gecast, en ik geloof dat Levi Miller een gouden toekomst tegemoet gaat. Wow, wat kan die jongen acteren! Rooney Mara was een uitstekende Tiger Lily, en daar hoor ik later ook graag meer van. Garrett Hedlund als James Hook, daarentegen… Het was duidelijk de bedoeling dat het karakter nogal een drama queen was en alles er dik bovenop legt. Helaas werd het al snel duidelijk dat de acteur zelf ook alles ging overdrijven, denkend dat dit de bedoeling was, waarmee hij helemaal de plank missloeg en ongeloofwaardig werd. Het duurde heel lang voordat ik aan hem gewend was en hem serieus kon nemen, wat ik echt een groot minpunt vond.

Pan is een prima film die gewoon nogal veel gezeik heeft gehad. Ik zou hem zeker aanraden, ook voor het hele gezin, aangezien het een 6+/9+ film is. Dit vond ik zelf wel een beetje jammer. Tijdens het kijken van de film kon ik maar niet ophouden met denken hoe anders sommige scenes gedaan zouden zijn als het een 12+ film was geweest. Dat had ik graag willen zien, en vond ik dus ook wel jammer dat het er niet was. Maar natuurlijk snap ik het volkomen, aangezien je zo wel een grote groep kijkers uitsluit van iets wat toch echt een kinder fenomeen is.

Dus, mijn conclusie luidt: Luister niet naar alle slechte recensies en ga voor jezelf beslissen wat je van deze film vindt. Misschien word je wel positief verrast, net als ik!