NIEUWE SITE!

Het is jullie waarschijnlijk wel opgevallen dat er de laatste tijd bijzonder weinig posts op All The Feels zijn verschenen. Deels komt dit door het simpele feit dat school even geen zin had om bloggen toe te laten. Deels kwam het ook door een beslissing die ik moest nemen; zou ik doorgaan op deze site, of zou ik een eigen domein kopen?

Beste mensen, ik heb goed nieuws. Vanaf nu blog ik niet langer op de verschrikkelijk omslachtige http://www.allthefeelssite.wordpress.com, nee. Vanaf nu ben ik www.allthefeels.nl. Ja, dat hoorde je goed. IK HEB EEN .NL WEBSITE. Ik voel me redelijk pittig cool, en ik kan niet wachten om weer flink te gaan bloggen. Wel moet ik erbij zeggen dat ik zoekende ben naar hoe alles werkt. Zo zal het thema waarschijnlijk meerdere keren gaan veranderen, en ga ik nog wel met meer dingen klooien. Ik zal proberen dat op momenten te doen dat niemand er last van heeft, en dan komt het uiteindelijk vast wel goed! Volgens mij moet ik Bloglovin’ nog overzetten naar mijn nieuwe blog, net als dat ik een email-volg-knop moet regelen… Maar dat komt allemaal vast wel goed.

IK HEB EEN EIGEN DOMEINNAAM, AAAAH!

Advertenties

#JoinTheSimonMovement

Er is een boek dat ik jullie graag wil aanraden. Het gaat over een jongen genaamd Simon, en het is echt TE schattig. Simon emailt veel met iemand, Blue. Simon weet niet wie Blue echt is, en vice versa weet Blue ook niks over Simon. Ze praten over van alles en nog wat, en Simon wordt langzaam verliefd op de mysterieuze Blue. Ze weten van elkaar dat ze op dezelfde school zitten. Natuurlijk kan dit een leugen zijn, maar hoe anders weet Blue zoveel dingen over de school van Simon? Naast het grote “Wie is Blue” mysterie zijn er allemaal andere personages die dit boek tot een geniaal geheel maken. Zo is dit boek, naast romantisch, ook heel erg gericht op vriendschap, en over accepteren wie je bent. Simon heeft onzekerheden, net als iedereen, en probeert hier zo goed en zo kwaad als hij kan mee om te gaan. Dit zorgt voor een swoon-worthy boek, waarbij je haast wel verliefd op Simon moet worden.

Heb ik je overtuigd?

Zou je het nog steeds willen lezen als ik zeg dat Blue een jongen is?

Lees verder

Boekrecensie – This Is Where It Ends

Ik kwam met dit boek in aanraking door Dutch Comic Con. Ik zat een beetje de pagina met gasten te bekijken, en zocht de auteurs op. Tot mijn verbazing kwam the auteur van This Is Where It Ends, een boek dat ik al een tijdje op mijn TBR had staan. Ik besloot de auteur, Marieke, een berichtje op twitter te sturen om te vragen of ze Nederlands was. Dit bleek het geval, en er ontstond een gesprek. Meteen al wist ik het: ik zou dit boek gaan pre-orderen, hoe bang ik ook was voor het onderwerp. Met knikkende knietjes deed ik het pakje open toen het binnenkwam, en meteen dook ik het boek in. En tjongejonge, wat was dit ongelooflijk goed.

(Let op: Dit boek bevat schokkende thema’s zoals geweld, verminking en moord. Dit boek is redelijk heftig, en als je daar niet goed op reageert raad ik het je aan dit boek niet te lezen)

Lees verder

Filmrecensie- The Scorch Trials

Laat ik maar beginnen met zeggen dat ik een ontzettende fan van de Maze Runner boeken ben. The Maze Runner was het eerste normale, niet kinder-niveau Engelse boek dat ik ooit gelezen heb, en daar ben ik trots op! Al meer dan 4 jaar ben ik de grootste fangirl van deze boeken die je je maar kan voorstellen, dus toen een film werd aangekondigd was ik natuurlijk übergelukkig. Hij werd maanden uitgesteld, ik kon wel huilen, maar toen ik hem eindelijk te zien kreeg wist ik het: deze saga wordt fantastisch. Tenminste, tot de eerste trailer van the Scorch Trials. Ik heb er met open mond naar zitten kijken, en zei naderhand hardop, “WTF moet dit voorstellen.” Mijn hoop verdween helemaal toen, drie dagen voordat ik naar de film zou gaan, de minimale leeftijd van 12+ naar 16+ verhoogd werd. Zelfs met ouders mocht ik, als 15 jarige, niet naar de film toe. Irritatie puntje.(Hierdoor ging ik wel naar Pan, een positieve verrassing) Maar zo hoorde ik ook dat deze verhoging kwam door hoe de Cranks eruitzagen. Dat is toen ik het opgaf. Gister besloten mijn ouders dat het leuk zou zijn om de film te huren en te kijken, en omdat ik redelijk nieuwsgierig was liet ik me toch overhalen. Wat ik ervan vond? Tja.

(Let op. Deze recenie bevat spoilers voor The Maze Runner, aangezien dit een vervolg is)

Lees verder

Totally Should’ve Tag

Vraag me niet waarom, maar de laatste tijd ben ik uiterst populair onder de tags. Zo heb ik er nog een met 100 vragen aan mij liggen, en een over Kerst. Want ja. Kerst in januari is hartstikke logisch. Vandaag ga ik een tag invullen die ik al vaker voorbij zag komen bij Amerikaanse booktubers. Toen Anne mij tagde in haar blogversie was ik best wel blij, want stiekem had ik al een hele lijst met antwoorden klaar. Dus, bij deze ga ik jullie eens even mooi vertellen van welke dingen ik vind dat ze absoluut zouden moeten gebeuren! (Wat een ongelooflijk lame vertaling van totally should’ve. Sorry dat je dat moest aanzien)

Lees verder

Reviewing the Author – #1 – Victoria Scott

Ik heb al een eeuwigheid een probleem. Ik lees een boek, geef het een aantal sterren, zeg op Goodreads dat er een recensie komt, en dat vergeet ik dan volkomen. Maanden later pas kom ik die belofte weer tegen, maar dan is het alweer te laat; als ik al die details niet meer weet kan ik toch onmogelijk een recensie schrijven?!  Beste mensen, ik heb een oplossing gevonden voor dit bigger-than-life probleem. Een nieuwe serie posts waarin ik niet boeken, maar een auteur ‘recenseer’!

Het idee is redelijk simpel. Elke keer kies ik een auteur waarvan ik meer dan 1 boek gelezen heb. Dan schrijf ik een post waarin ik kort elk boek bespreek, en wat ik ervan vond. Het zullen niet volledige lange recensies zijn, waardoor het dus niet heel erg uitmaakt dat ik de details niet meer weet. Natuurlijk komen ook online ervaringen, ontmoetingen en nieuwe releases van hen aan bod. Ik kies de auteurs volledig willekeurig, net wie me toevallig tebinnen schiet. Volgens mij is het verder wel duidelijk? Laten we beginnen!

Lees verder

Boekrecensie – Red Queen

Een tijdje geleden alweer ging ik naar Hoofddorp voor de Hungry Readers bespreking van Red Queen. Als je dat stuk gelezen hebt, dan weet je dat ik over Red Queen niet echt te spreken was. Ik snap gewoon oprecht niet waarom dit boek ooit populair geworden is. Waarom? Lees maar snel door.

10212034Mare leeft in een wereld waar de mensheid verdeeld is in twee groepen. Aan de ene kant heb je de Zilveren. Deze mensen hebben zilver bloed, waar speciale krachten bij komen kijken. Aan de andere kant heb je de Roden. Dit zijn de normale mensen met gewoon rood bloed, zonder wat voor krachten dan ook. De Zilveren hebben de macht en onderdrukken de Roden al tijden. De Roden worden naar een eindeloze oorlog gestuurd, waar niet vaak mensen van terugkeren. Mare heeft rood bloed, en is bijna oud genoeg om naar de oorlog gestuurd te worden. Alles verandert als blijkt dat zij, net als de Zilveren, speciale krachten heeft. Ze wordt bij het koningshuis betrokken en, om verdenkingen te voorkomen, moet zich voordoen als hetgene wat ze het meeste haat: een Zilvere. Maar hoe lang kun je geheimhouden dat je bloed een andere kleur heeft? En hoe lang houdt Mare het vol in een wereld waar ze niet thuishoort?

Engelse titel: Red Queen (Harper Teen) (ISBN: 0062362712)

Nederlandse titel: Rode Koningin (Cargo) (ISBN: 9023490282)

Auteur: Victoria Aveyard

Score: 2/10

Op een feelsschaal van stofzuigen (1) tot de Titanic (10), hoeveel feels: 1

Er zijn van die boeken die je persoonlijk niet leuk vindt, maar waarvan je snapt dat ze populair werden. Er zijn van die plottwists die je persoonlijk aan zag komen, maar waarvan je snapt dat ze voor andere mensen een verrassing waren. Er zijn van die personages die je persoonlijk irritant vindt, maar waarvan je snapt dat ze leuk gevonden worden. En dan heb je Red Queen. Ik snap gewoon niet, oprecht niet, waarom dit populair is. Begrijp me niet verkeerd, dit is absoluut geen belediging voor de mensen die het wel leuk vonden. Ik vraag het me gewoon oprecht af. Want, hoe ik het ook wend of keer, ik kom amper aan positieve puntjes.

Ten eerste is het verhaal uitermate voorspelbaar. Er gebeurt weinig origineels in dit boek, en we hebben alles al eens eerder gezien. Als ik dit boek zou moeten beschrijven, dan zou ik het een mix van de Selectie, de Grisha trilogie en de Hongerspelen noemen. Ik denk dat veel mensen die dit boek gelezen hebben het wel met me eens zijn dat dit boek veel invloeden van deze drie reeksen leek te hebben. Zo staat er in Red Queen, ik citeer: “Revolution needs a spark,” I murmur, repeating what Julian would say in our lessons. “And even sparks burn.” Is dit niet gewoon een iets andere bewoording voor de quotes “Every revolution begins with a spark,” en “If we burn, you burn with us,” uit de Hongerspelen? Tja.

Ten tweede iets wat me mogelijk nog meer stoorde: de hoofdpersoon. Ongelooflijk, wat is zij hypocriet. Aan de ene kant is ze boos op iemand omdat hij mensen martelt, maar aan de andere kant wenst ze iedereen dood en maakt ze plannen om bepaalde mensen te elimineren. Ik kon er gewoon niet overheen hoe onmiskenbaar dubbel dit is. En dit soort dingen gebeurden constant. Continu blijft ze geweld en moord afkeuren, maar op hetzelfde moment probeert ze constant mensen te doden en weet ik het wat allemaal. Daar kan ik dus gewoon niet tegen.

Ten derde ergerde ik me nogal aan de worldbuilding, of beter gezegd, de afwezigheid van worldbuilding. Het was totaal onduidelijk in wat voor tijdperk deze mensen leefden. Houten huizen, maar machines. Stoffen met de hand maken, maar industrie. Kastelen, maar hoge gebouwen. Al meteen kwam ik in een situatie waarin ik het ene moment een middeleeuws dorp voor me zag, en het volgende moment een soort modern New York. Het contrast was heel vreemd, en ik ben er nog steeds niet over uit wat het nou moet zijn. Naast de tijdperk situatie hebben we de oorlog. Er is een oorlog, hoe kan het ook anders, en eigenlijk weet niemand meer waarom die oorlog gevochten wordt. Ga dan als koning met de andere koning praten, denk ik dan, maar blijkbaar is dat een rare gedachte. Of aan het begin, als er een soort schild wordt opgetrokken als bescherming. Mare vraagt zich af waar de bescherming voor dient. Als bescherming tegen de bosdieren misschien? Of toch tegen mythische wezens, zoals grote katten, zeehaaien en draken. Grote katten en zeehaaien. Hoezo zijn deze wezens mythisch?! Zijn ze uitgestorven, of…? Wordt verder nooit meer genoemd, en juist daarom vond ik het vervelend. Als het niet belangrijk is, noem het dan gewoon niet.

Dit alles had ik nog wel kunnen vergeten, echter, als er niet iets mis was met het boek op zich; de schrijfstijl en de editing lieten te wensen over. Bijna elk hoofdstuk of scène voor een witregel werd afgesloten met een zin in de trant van “I’m a Red girl in a sea of Silvers and I can’t afford to feel sorry for anyone, least of all the son of a snake.” of “A lie will raise me up, and one day another lie will bring me down.” Ik snap dat de auteur nadruk wilde leggen op het feit dat Mare rood bloed heeft en niet zilver, en dat haar leven eigenlijk een leugen is nu, maar dit hoeft niet elk. hoofdstuk. herhaald. te. worden. Ik had zo graag andere hoofdstuk afsluiters gezien, en niet continu dit soort cliché oplossingen. En de editing. Als ik een boek koop verwacht ik dat de editing goed is. Dan verwacht ik dat er geen fouten in het boek staan. En toch gebeurden er dingen als dat er met bliksem op ijzer werd geslagen, maar dat degene die het ijzer vast hield niet geëlectrocuteerd werd. Of een gesprek zoals “How many died?” “Ten. Three in the shooting, eight in the explosion.” Vooral die laatste vind ik erg. Voor veel dingen zijn een verklaring te vinden, maar dat zo’n fout in een international edition paperback staat? Dat is gewoon not done.

Conclusie: deze serie is het niet zo voor mij. Ik ga mezelf heel wat pijn besparen en ik ga deel 2 gewoon niet lezen. Net als deel 3, en de onlangs aangekondigde delen 4 en 5. Hoe zit het daar überhaupt mee? Deel 1 verkoopt goed, dus we maken het een 5-delige serie in plaats van een trilogie? Het ruikt gewoon als een marketing trucje. Nog een punt van irritatie bij dit boek. De enige reden dat het een 2 krijgt en geen 1 is omdat, naast de stomme hoofdstuk eindes, Victoria Aveyard op zich wel kan schrijven. Nu nog een goede wereld, een origineel plot, driedimensionale personages en een goede editor, en dan heb je mogelijk iets!